Zoeken

Zoeken

Sportpark De Vaan

Artikelindex

De accommodatie op De Vaan is zeker niet zo maar uit de lucht komen vallen. Nog voor er een spa in de grond was gestoken, moest er enorm veel werk worden verzet. Financieel beginpunt vormde de verkoop van het clubhuis. De oorspronkelijke plannen om het gedeeltelijk te verplaatsen werden opgegeven, omdat de behuizing op De Vaan veel groter zal moeten worden en bovendien geheel van steen opgetrokken.

De lopende zaken op Varkenoord vroegen reeds een machtige hoeveelheid werk, nog vergroot door de successen van het eerste elftal, en ondertussen onderhandelde men over toekomstige medebewoners op De Vaan, en als dat uiteindelijk niet doorging over medegebruik van de velden op zondag door de Vaan-buren in ruil voor het afstaan van speeltijden op hun velden aan ons op zaterdag. 

Financiële acties werden op touw gezet om de nog ontbrekende gelden bij elkaar te krijgen. De foto-actie had al 10 mille in het laatje gebracht, men scharrelde 8.000 gulden aan giften bijeen, de oud-papier akties gingen konstant door en als klapstuk kwam er een verloting die 12000 gulden op zou moeten leveren via een aantrekkelijke hoofdprijs: Een auto. 

 

Ook vanachter de tafel werden kapitalen voor de vereniging verdiend. Subsidie-mogelijkheden werden tot de laatste cent uitgebuit en bij leveranciers wist men in totaal zo'n 4000 gulden aan kortingen op materiaalaankopen voor elkaar te krijgen. Na veel onderhandelen, organiseren, plannen maken en wijzigen kon op 20 februari 1965 worden begonnen met het uitzetten van de bouwputten. Voor het toekomstige clubhuis een enorme van 35 x 25 meter.
Inmiddels draaide het werk al op volle toeren. In de timmerloods van de Wagenbouw werd onder leiding van de heer Nieuwstraten Sr. gewerkt aan de kokers van de centrale verwarming, in de werkplaats bij Bakker was Teun van der Spoel bezig met de mallen voor de betonelementen voor de tribune en bij de L.T.S. De Vaan werd al hard gewerkt aan de houten kozijnen.

Het was de start van een gigantisch werk. Als het eerste zichtbare begin er eenmaal is, stimuleerde het velen om mee aan te pakken, 's avonds, 's zaterdags of soms ook wel op een snipperdag als er weer beton gestort moest worden.

Op 24 april kon de eerste steen gelegd worden. De 4-jarige Hans Bakker, zoon van architect, uitvoerder en bestuurslid Klaas Bakker verrichtte die plechtigheid, zij het niet zonder enige vaderlijke hulp, onder grote belangstelling.

R.C.V.V. Zwart-Wit'28
Sportpark De Vaan
Oldegaarde 21
3084 AA - Rotterdam
Telefoon 010-481.83.83

 


De club kwam altijd mensen te kort, ook al hielpen overdag de technische scholen met het metselwerk en De Vaan met de elektriciteit. De meeste moeite heeft het nog gekost om een jaar lang mensen te vinden voor het stellen van de tribune-elementen. 
Vergis je niet in de omvang van dat werk, het ging om een lengte van 2,5 kilometer. En nog lastig werk ook, waar je weinig liefhebbers voor vond. Om de andere avond beton storten. Bij de eerste tribune ging dat nog wel, later werd het steeds moeilijker om mensen te vinden. Ook bij de lichtmasten liep het niet altijd vlot. Ze werden gemaakt van boorbuizen van de N.A.M., afgekeurde weliswaar, maar van hoogwaardig staal. Erg lastig te lassen. Dat gebeurde op het terrein van de Technische School door Adrie van Herwijnen en zijn mannen. Ondanks alle problemen waren ze op tijd klaar.


Aanbouw van de zittribune en op de achtergrond de betonelementen van de staantribune


De lichtmasten worden naar het sportpark vervoerd

 

Misschien was het karwei te groot en duurde het te lang. Er kwam vermoeidheid bij de mensen die na een hele dag werken bij hun baas er op De Vaan minstens zo hard tegenaan moesten. Er waren echtgenotes die hun man vrijwel nooit meer zagen. Veel helpers begonnen steeds onregelmatiger te komen. Er waren klusjes waar geen bekwame mensen voor te vinden waren.

Het was Henny Troost die alles draaiende hield. Hij wist altijd nog wel ergens een vakman die wilde helpen, of hij wist een weifelaar over te halen. Voor hem mocht uitputting geen rol spelen. Hij gaf de moed niet op, omdat hij bezeten was door zijn idealen. Er zou een boek te schrijven zijn alleen over de bouw van De Vaan. Laten we hier volstaan met te zeggen: 
In ruim een jaar was het monsterwerk voltooid. Een clubhuis met grote kantine, bestuurskamer, kantoor, bergruimten, een ruime hal, 12 kleedlokalen met 2 centrale wasgelegenheden, dan buiten een mooi hoofdveld omzoomd door 2 zit- en 2 staantribunes en de trots van de club: Zes lichtmasten van 21,5 meter hoog, elk met 16 lampen van 1000 watt.

 


Opening en festiviteiten
Aan de rij van festiviteiten die op de dankdienst volgde, kwam bijna geen eind. Allereerst mochten de werkers hun clubhuis in gebruik nemen. Het was zo bomvol die eerste avond in de kantine, dat men door de rook elkaar bijna niet zag. Er volgde een kijkavond voor de pers, die vol lof was over het moderne complex, en dan pas de officiële opening (25 maart 1966) in het bijzijn van een grote groep genodigden en officials. Een plechtigheid die, ondanks zijn bezwaren hiertegen, door Henny Troost werd verricht via het onthullen van de gedenksteen, die nog altijd in de hal te zien was.

 
Links foto: officiële opening door de heer Henny Troost - 25 maart 1966 

Daarna stelden Arja van Herwijnen en Irene Wit via een druk op de knop de lichtmasten in werking en bij het licht van de 96 kilowatt aan lampen hijsten de heren Nieuwstraten, Baan en Huizer de vlaggen. De Vaan was geopend, en een lange rij van prominente sprekers uit het hele land wensten bestuur en leden geluk met dit bezit.

 

Voor het publiek moest het feest nog beginnen. Voor 5000 mensen speelde Zwart-Wit de openingswedstrijd tegen een vrijwel volledig Ajax, op het laatste nippertje hiervoor aangetrokken toen Feyenoord plotseling verhinderd was. Een glanzende partij voetbal werd het, die met slechts 0-1 werd verloren. Alleen Piet Keizer scoorde, terwijl tot grote teleurstelling van het publiek de niet eens onverdiende gelijkmaker werd geannuleerd. ,Gefeliciteerd met zo'n nederlaag", zei later het Ajax-bestuur, ,,we zijn gewend dit soort wedstrijden met zo'n nulletje of zeven te winnen. Dat zat er vanavond echt niet in. En die lichtinstallatie? Eerlijk gezegd zijn wij niet in staat zo iets to verwezenlijken...."

Het was zaak dat de vereniging deze prachtige bezittingen behield en naar behoren onderhield. Er waren hiervoor twee mogelijkheden. Dit kon op betaalde basis gebeuren via een drastische contributieverhoging, of de hele club zou blijvend een handje mee moeten helpen. Het bestuur koos voor deze laatste vorm. Alleen zou voorkomen moeten worden dat alle werk terecht kwam op de schouders van weer hetzelfde groepje mensen. 

 

Op de ledenvergadering van 1967 kwam het bestuur met een uniek voorstel: In onze vereniging zou behalve de geldelijke contributie van alle Ajunioren en senioren ook een bijdrage worden gevraagd in arbeid. Deze kreeg de naam werkbeurt. Ieder van de genoemde leden was verplicht jaarlijks een zaterdagochtend of een avond te komen werken voor het onderhoud van het sportpark.. Het organiseren van deze werkbeurten nam de nieuwe commissie van beheer op zich. Behalve voor het onderhouden van terreinen en gebouwen was deze commissie ook verantwoordelijk voor het exploiteren van de kantine.

FOTO: Openingswedstrijd Sportpark De Vaan, 30 maart 1966, opkomst van de elftallen met voorop de aanvoerders Jan Nieuwstraten (ZW28) en Frits Soetekouw (Ajax).

 

 


Overzicht van het hoofdveld


Kantine anno 2000

 

Tijdschriften

Stats

Artikelen bekeken hits
560064

Zoeken

Wie is online

We hebben 63 gasten en geen leden online

Wijzig de Taal