Zoeken

Zoeken

28e Aflevering - Discriminatie van vrouwen?

Discriminatie van vrouwen?
Vorige week trokken voetballende vrouwen de aandacht in de kranten. Een groep van 40 prominente speelsters heeft de FIFA voor de rechter gedaagd omdat die volgend jaar het WK voor vrouwen op kunstgras wil laten spelen. Zij vinden het een discriminerend besluit. Immers het WK voor de mannen wordt volledig op natuurgras gespeeld en los van hun bezwaren tegen spelen op plastic, willen zij een gelijkwaardige behandeling met de mannen. En daar zitten we dan midden in een probleem. Laten al de mannen die dit lezen nou eens heel eerlijk zijn: is dat vrouwenvoetbal gelijkwaardig?

Laatst kwam ik thuis de huiskamer binnen en zag op de tv een voetbalwedstrijd bezig. Gezien mijn afstand tot het scherm waren het kleine poppetjes, maar ik zag een bal in een hoog tempo rondgaan, zag een speler met een enkele beweging twee tegenstanders tegelijk uitkappen en daarna de bal over grote afstand tot op de centimeter nauwkeurig naar een medespeler plaatsen. Op zijn stropdas, noemen sommige jongens zo'n bal. Mijn belangstelling was gelijk gewekt, maar toen ik dichterbij de tv kwam zag ik dat er geen mannen maar vrouwen op het veld stonden. Aan techniek en snelheid van spelen was het niet te zien geweest. Ook niet aan de hoeveelheid toeschouwers want dat moeten er enkele tienduizenden geweest zijn.

Laten we dus eens heel eerlijk zijn: beschouwen alle mannen het vrouwenvoetbal wel echt op de waarde die het verdient? Ik ben bang dat velen niet verder komen dan een welwillende glimlach.

 

Ik heb er ons mooie boek Van Kampioen tot Buitenspel nog eens bij gepakt. Op de foto's kijken honderden mannen je aan. O nee, er is een foto uit 1934 waar vier vrouwen op de foto mogen met de spelers, maar dat was tijdens een toernooi in Dordt. Een uitje in die tijd. Daarna moeten we meer dan twintig jaar verder bladeren en op een foto uit 1956 zien we dan dat de 'spelersvrouwen' zelfs met de bus mee mogen naar een competitiewedstrijd. Netjes apart op de foto, de jongens voor de bus, de dames achter de ruiten op de achtergrond. Dat trof me als heel symbolisch. Er waren zat vrouwen die meeleefden met de club, maar wel op de achtergrond.

Dat was niet de schuld van Zwart-Wit. De maatschappij was zo. Er waren mannenberoepen en vrouwenberoepen.
Eigenlijk is het nog wel zo. Toen ik laatst de loodgieter liet komen was ik stomverbaasd dat er een jonge meid met een gereedschapskist aanbelde. Ook bij ons vond je vrouwen binnen de club op plekken die pasten  in dat maatschappijbeeld. De eerste clubbladen werden getypt door mannen maar het paste uitstekend in onze visie om dat door vrouwen te laten doen en hetzelfde gold voor de weekbrief. Ik weet nog dat Peter van der Ent ging stoppen met die snertklus en er drie dames (Wil van der Linden, Hanneke Wander en Hennie Troost) bereid waren om afwisselend op maandagavonden aan de slag te gaan. Zulk werk paste immers volledig in onze visie op taken voor vrouwen.

Doet me gelijk denken aan een voorval tijdens dit saaie werk. Op een maandagavond wilde het maar niet vlotten bij de elftalcommissies die de gegevens moesten leveren. Er werd daar heel wat gekletst zonder eraan te denken dat het typewerk pas kon beginnen als hun werk gedaan was. Dus werd het dik over elven voor de weekbrief klaar was. Maar tot onze schrik zagen we toen dat er vergeten was om de schrijfmachine van het lint af te zetten zoals dat moet bij stencils. Goede raad was duur. Het leek mij dat tot ver na middernacht doorwerken geen vrouwenwerk was en heb de typiste naar huis gestuurd en ben zelf begonnen alles opnieuw te doen. Heeft iemand enig idee hoe eenzaam en donker het werd op De Vaan toen uiteindelijk iedereen weg was? Maar rond half twee was de klus geklaard.

Nog hoor ik in 1966 iemand zeggen toen de bouw van De Vaan klaar was: 'En nu komen morgen vrouwen de kleedlokalen schoonmaken'. Zo was het: na het metselen, timmeren en verven door mannen eindelijk een vrouwenklus. Maar drong het wel tot iedereen door hoe belangrijk die vrouwen waren in de club. Hoe zou de kantine zich hebben ontwikkeld zonder de inzet van Mart Troost en ik ga niet verder omdat namen noemen ook namen vergeten is.

We hebben ze in zulk soort werk uiterst serieus genomen. Maar zelf gaan voetballen? Dat lag ver buiten het voorstellingsvermogen van de mannen. De eerste vrouwenfoto in ons boek duikt op in 1971, het jaar waarin ook de KNVB een vrouwencompetitie startte. Ik zie dan op de foto een hele rij lachende gezichten, dolenthousiast en allemaal heel erg jong. Er staan geen namen bij, mogelijk omdat de schrijfsters van dit stuk ze ook niet meer allemaal wisten. De vergeten pioniers. (zie foto voorpagina)

Over spelpeil staat er uiteraard niets, maar zijn mijn verwachtingen niet erg hoog gespannen. Maar dat kan ook niet als je pas begint. Al een jaar na de eerste foto verscheen de volgende. Het ziet er al veel serieuzer uit. Zelfs kon erbij worden vermeld dat twee van onze speelsters (Manja van den Driesschen en Jacqueline Harmanus) waren uitgenodigd voor een regionale selectie. Op de foto zie je de dames voor een lege tribune. De waardering van de massa was nog nergens groot. Ik herinner me hoe in die tijd het vrouwenvoetbal eens onderwerp van gesprek was in de perskamer en er door de aanwezige journalisten eigenlijk lacherig over werd gedaan. Ik weet nog dat Phida Wolff, alias Flip van Amstel, zei dat hij tegen vrouwenvoetbal was, omdat hij nu nog gewoon kon schrijven dat een speler de bal opving op zijn borst, maar dan misschien erbij moest gaan vermelden of het de linker of de rechter was. Met die opmerking kreeg hij de lachers op zijn hand en was de kans op een positieve benadering verkeken.

Het lachen is inmiddels de criticasters al lang vergaan. Het vrouwenvoetbal is een volwaardige sport geworden. Er worden interlands gespeeld met tienduizenden toeschouwers, er zijn ook Nederlandse meisjes die er vooral in het buitenland een dikbelegde boterham mee verdienen. Dat Zwart-Wit ook met de vrouwen de top haalde is prachtig. Met de club verdwenen ook onze vrouwenelftallen maar de herinnering aan toernooien als die op Taiwan kunnen ze de meisjes niet meer afpakken. Zo ver van huis hebben onze mannen nooit gespeeld. Laat dat maar even gezegd worden. Maar over die successen zullen we het later hebben.

Het jaar 1971 was een hoogtepunt voor de Zwart-Wit mannen. Dan zou je bijna vergeten dat het het geboortejaar was van het officiële vrouwenvoetbal. En dat Zwart-Wit er gelijk al bij was, dat mag in deze rubriek zeker niet vergeten worden.

Fotograaf Leo Soeters - Nederland - Griekenland vrouwen WK-kwalificatie 2015

Tijdschriften

Stats

Artikelen bekeken hits
745010

Zoeken

Wie is online

We hebben 125 gasten en geen leden online

Wijzig de Taal