Zoeken

Zoeken

29e Aflevering - Hier wordt geen cent betaald

Hier wordt geen cent betaald
Zwart-Wit is altijd een club geweest van principes. Nee, ik bedoel daarmee niet alleen het feit dat er nooit op zondag gespeeld werd. Het lag veel breder. Principiële uitgangspunten leidden ertoe dat er vaak jarenlang discussies werden gevoerd over allerlei zaken. Konden die nou wel of niet in deze club. Lastige discussies, omdat meningen in de loop van de tijd kunnen veranderen. Zo heeft het heel wat jaren geduurd voor de aanvankelijke afwijzing van de toto uiteindelijk toch plaats maakte voor acceptatie.


Minstens zo scherp lag de mening over de vraag wat amateurisme nu eigenlijk inhoudt. Die discussie woedde niet alleen binnen onze club, alleen in het principiële Zwart-Wit was men nu eenmaal wat strenger in de leer dan in de wereld eromheen. Laten we eerlijk zijn. Officieel was voor 1954 elke Nederlandse voetbalclub een amateurclub en mocht er geen cent worden betaald aan spelers. Maar het was een publiek geheim dat die regel al tientallen jaren ontdoken werd. Vaak wasten de grote clubs als Pilatus hun handen in onschuld. Ja, dat een vermogende supporter een fors cadeau had gegeven aan een speler, daar kon de club toch niets aan doen. Zulke sluipwegen waren algemeen bekend maar ook voor meer rechtstreekse betalingen aan spelers wisten handige boekhouders echt wel een weg te vinden.

 

Het was al een oud probleem, zelfs al van voor het jaar 1928 toen Zwart-Wit werd opgericht. Geheime betalingen waren al vaak aanleiding tot forse conflicten geweest. Zo moest in diezelfde jaren twintig Feyenoord-speler Okke Formenoy voor de rechter verschijnen. Zijn naam is bijna vergeten, hoewel er een straat in Rotterdam genoemd is naar deze oud-speler van het Nederlands elfta, in dezelfde buurt waar je ook namen vindt als Theo Laseroms en Rinus Terlouw. Okkie moest onder ede verklaren dat hij geen geld had aangenomen voor zijn overgang naar Sparta. In Rotterdam-Zuid geloofde geen mens hem, evenmin als zijn verhaal dat hij in de maand voor zijn overgang in de wedstrijd Feyenoord-Sparta toevallig wat uit vorm was, zodat Feyenoord verloor en geen kampioen werd maar zijn nieuwe club Sparta gered werd van degradatie. Ach, het woord match-fixing bestond nog niet.

Toen Zwart-Wit begin jaren 70 een hoogtepunt bereikte, geloofden maar weinig buitenstaanders dat dit allemaal zonder geld kon. Waar waren plotseling al die nieuwe spelers vandaan gekomen? Zou het gras op De Vaan groener zijn dan elders? Het was bijna onmogelijk om al die mensen aan hun verstand te brengen dat die praatjes over geld onterecht waren en dat Zwart-Wit heel rechtlijnig amateuristisch was. Ik herinner me hoe een speler van een andere club de secretaris belde en vroeg wat hij zou krijgen als hij naar Zwart-Wit kwam. Hij zou bij een andere club uit Zuid van een supporter een kleuren-tv krijgen (een heel geschenk in die tijd), een maatkostuum en nog een paar zaken. Als antwoord kreeg hij dat het enige dat hij hier zou krijgen een werkbeurt was.

Zwart-Wit was een club waar je geld kwam brengen, niet halen. Als bestuurslid herinner ik me hoe ik diverse malen namens de club naar een KNVB-vergadering in Zeist ben geweest. Je reiskosten kon je vermoedelijk declareren. Maar natuurlijk deed je dat niet. Geld uit de Zwart-Wit-kas nam je niet aan.

In het jaar 1974 bracht een gebeurtenis een forse discussie op gang. Het ging met het eerste elftal niet zoals in de jaren ervoor. Er waren topspelers verdwenen. Dat merkte je niet alleen in de resultaten maar ook op de tribunes. En op dat moment kreeg het bestuur een wel heel hete aardappel op het bord geschoven. Er was een verzoek binnengekomen van eerste-elftalspeler Flip van Waardhuizen. Over het spel van deze rasdribbelaar werd verschillend gedacht maar zeker was dat hij een publiekslieveling was en moeilijk te missen. Flip ging verhuizen en drie keer per week met zijn auto naar De Vaan werd een hele opgave. De extra tijd die het zou gaan kosten nam Flip graag voor zijn  rekening, maar de reiskosten zouden natuurlijk aardig oplopen. Dus wilde Flip weten of de club zijn benzinekosten kon vergoeden.

Het verzoek was niet onredelijk. Benzinekosten zijn uiteraard maar een deel van de echte kosten die je maakt met de auto. En juist omdat het zo'n redelijk verzoek was nam het bestuur de zaak serieus op. Een deel van het bestuur stond er niet onwelwillend tegenover. Tenslotte was het een hoogst redelijk verzoek van een speler die we eigenlijk niet konden missen. Voeg daarbij het feit dat heel wat clubs onder de tafel door aan goede spelers heel wat meer toeschoven en het is te begrijpen dat er stemmen waren die akkoord wilden gaan met het verzoek. Maar er waren tegenargumenten. Reiskostenvergoeding kenden we niet bij onze club en als we die aan een speler zouden gaan geven was het de vraag in hoeverre we een deur open zouden zetten die we als echte amateurs liever gesloten hielden. Creëerde je dan ook niet een recht voor de andere spelers? Maar vooral:was het eerlijk tegenover al die vrijwilligers in de club die vaak van ver kwamen om een belangeloze bijdrage te leveren? Wat te denken van juniorleiders die ook iedere week naar de trainingen kwamen en op zaterdag naar de wedstrijden?

Het bestuur zei nee. We zijn met elkaar echte amateurs, we betalen allemaal contributie en voor de gewone bezigheden wordt geen reiskostenvergoeding betaald. Aan niemand..

Het was nog maar 1974. Ik denk niet dat iemand voorzien heeft hoe snel de wind zou gaan draaien. Hoe vlug de club mee moest in een stroom waartegen je niet kon oproeien. Er bleef voor de club een heel beperkte keus. Het was kiezen tussen meedrijven op die stroom of het niet doen en dan onverbiddelijk afstand doen van je positie in de hoogste klasse en genoegen nemen met spelen in lagere regionen. Optimisten waren ervan overtuigd dat een club als Zwart-Wit het uiteindelijk best zou redden in de hoogste klasse en met het financiële plaatje dat daaraan hing. Bijna een kwart eeuw wisten ze het gelijk aan hun zijde te houden. Mooi voor wie het al die jaren heeft mogen meemaken. Helaas bleek het uiteindelijk niet meer mogelijk. En om als club dan maar genoegen te nemen met een plaatsje in lagere regionen bleek toen niet meer mogelijk. Er was zo rond 1980 definitief gekozen. Een weg terug was er in 2004 niet meer.

Tijdschriften

Stats

Artikelen bekeken hits
745046

Zoeken

Wie is online

We hebben 178 gasten en geen leden online

Wijzig de Taal