Zoeken

Zoeken

32e Aflevering - Johan Cruyff

Het is opvallend dat bij alle uitzendingen en publicaties rondom het overlijden van Cruijff er niet alleen over zijn uitzonderlijke voetbalkwaliteiten wordt gesproken. Bijna altijd komt ook zijn unieke taalgebruik aan de orde om nog maar te zwijgen over de Cruijff die een mening had over van alles en nog wat en graag daarin het voortouw nam.

En juist dat voortouw is de reden dat hij in een terugblik van Zwart-Wit ter sprake komt. Het was 1974 en het Nederlands elftal bereidde zich voor op het WK van dat jaar, nog niet vermoedend dat het zo'n succes zou worden. De omstandigheden waren niet gunstig. Het was de tijd van de treinkaping en er gingen sterke geruchten dat er plannen leefden bij de Molukkers om het Nederlands elftal te gijzelen.


Van alle kanten werden er veiligheidsmaatregelen genomen. En juist in die omstandigheden komt  Zwart-Wit in beeld door de eervolle uitnodiging om een oefenwedstrijd te komen spelen. Is het vreemd dat onze jongens zich voelden als de bekende aap met de zeven staarten? Vanwege de onzekere situatie moest de wedstrijd in Zeist worden gespeeld en mochten we geen supporters meebrengen. Alleen de spelers en een handvol begeleiders zouden door de veiligheidsmensen worden toegelaten.

 

Een feestelijk gebeuren was het voor de club. Maar bij aankomst zag het er allemaal niet  uit zoals verwacht. Van de aangekondigde strenge bewaking bleek niets. Integendeel, de hekken stonden wijd open. En alle gedachten aan een feest werden weggespoeld door de constant vallende regen die alles nat, duister en onaangenaam maakte. Maar dat was niet alles. Bondscoach Michels was er niet en tot onze verbazing werd hij vervangen door een speler. Juist, door Johan Cruijff. Hij wachtte ons op en liet ons weten dat de plannen veranderd waren. Geen Zwart-Wit tegen Nederland. Het was beter dat er meer Oranjespelers aan bod zouden komen en wij moesten een aantal jongens aan de kant laten en een aantal Oranjespelers in ons elftal opnemen.

Grote consternatie bij onze spelers. Daarvoor waren we toch niet uitgenodigd? Wie had gedacht deze Cruijff te kunnen overtuigen met een schriftelijke uitnodiging van de KNVB kende Johan niet. Hij vond dat hij met zo'n brief niets te maken had en dat zijn plan beter was voor het Nederlands elftal. De teleurstelling bij onze jongens was van minder belang. Even laaiden de discussies hoog op, toen werd een compromis bereikt. De eerste helft volgens systeem Cruijff (waar heb ik dat meer gehoord?) en de tweede zoals afgesproken. Zo stond bij de aftrap Piet Schrijvers in ons doel en speelde Arie Haan en Wim Rijsbergen in onze gelederen.

Hoewel het voor de jongens die wel mochten spelen natuurlijk een geweldige ervaring was, begon voor ons de wedstrijd pas echt na de rust. En het was voor de weinige toeschouwers om nooit te vergeten. De 1-0 achterstand van de eerste helft werd via een schitterend doelpunt van Frans Steur weggewerkt en pas kort voor tijd scoorde Willy van de Kerkhoff de winnende goal. Een onvergetelijke prestatie. Er was op het stille veld in Zeist maar weinig pers aanwezig en bij mijn weten geen fotografen zodat de enige beelden door onszelf gemaakt moesten worden.

Nog even voor de historie: in het Nederlands elftal speelden die dag Treytel, Schrijvers, Suurbier, Van Iersel, Israel, Haan, Strik, Rijsbergen, Krol, Vos, Neeskens, René v.d. Kerkhoff, Willy v.d. Kerkhoff, Van Hanegem, De Jong, Rep, Geels, Rensenbrink en Keizer.

Overigens, Johan Cruijff bleef in zijn rol als organisator en speelde zelf niet mee. Dat was ons al eens eerder overkomen. Bij de opening van De Vaan in 1966 speelden we tegen een volledig Ajax. Alleen Cruijff ontbrak.

 

Tijdschriften

Stats

Artikelen bekeken hits
727302

Zoeken

Wie is online

We hebben 17 gasten en geen leden online

Wijzig de Taal