Zoeken

Zoeken

In Memoriam: Henny Troost is overleden

Natuurlijk hebben mensen die contact met hem hadden dit moment aan zien komen. Lichamelijke problemen hielden hem vast in zijn rolstoel.
Zijn geest trok zich niets aan van het proces van veroudering. In het tehuis waar hij de laatste jaren woonde nam hij nog altijd deel aan gemeenschappelijke activiteiten.

Zwart-Wit bestaat al jaren niet meer. Maar wie bij Henny op bezoek kwam, kreeg nauwelijks die indruk.
Zijn visite bestond voor een flink deel dan ook uit mensen van zijn club. Dan herleefden in de gesprekken vaak de oude glorieuze momenten.
En uiteraard soms het verdriet en de woede om het verloren gaan van zijn club. Dat had Henny meer dan wie dan ook aangegrepen. Velen zien hem nog staan voor de tv-camera toen hij zei: ‘Trots dat we het gekund hebben, triest dat het zo af moet lopen’. Je zag hoe hij vocht met zijn tranen. Terecht.



Weliswaar spreekt hij over ‘we’, zonder Henny Troost zou dat geweldige complex nooit tot stand zijn gekomen.
Hij had er altijd in geloofd dat Zwart-Wit niet alleen de voetbaltop zou bereiken, maar ook een accommodatie zou hebben die beter zou zijn dan die van de meeste andere amateurs. Achteraf zeg je dat het eigenlijk niet kon. Het project was veel te groot om uit te voeren met vrijwilligers. Mensen gingen avond aan avond aan de slag nadat ze al een hele dag gewerkt hadden. Dan slaat de vermoeidheid toe en de irritatie in hun gezinnen, bij sommigen na weken, bij anderen na maanden, maar Henny Troost bleef ook na een jaar de motor die het werk draaiende hield, die steeds weer nieuwe mensen vond als anderen afhaakten.

Henny was de spil waar alles om draaide. Hij wist ook altijd alles wat er speelde, vanaf problemen met het eerste elftal tot die bij de aspirantjes, van een verstopt afvoerputje tot het onjuist maaien van het gras.
Henny voelde zich nergens te groot voor terwijl hij in de club wel de belangrijkste man was. Zijn werkterrein breidde zich in de loop van de jaren uit en ook in Zeist werden zijn geweldige kwaliteiten al snel onderkend en werd hij een invloedrijke man. Hij werd voorzitter van het voetbalparlement en uiteindelijk beloond met de hoogste onderscheiding van de KNVB toen hij benoemd werd tot bondsridder.

Alles wat er van Zwart-wit nog resteert zijn de website en de jaarlijkse reünie. Dit laatste ook weer een idee van Henny en hij bleef tot het laatst lid van de organisatiecommissie. Hij was er altijd, ook toen hij in zijn rolstoel gebracht moest worden. Hij wilde niet meer het openingswoord spreken, ook al was iedereen ervan overtuigd dat hij dat prima zou kunnen. Ergens achteraf gaan zitten lukte hem niet. Een kring van vrienden vormde zich steeds om hem heen. Tot het einde toe bleef hij de spil waarom Zwart-Wit draaide.

Foto links: de werkhoek van de heer Troost met het Zwart-Wit'28 shirt aan zijn zijde!

 


Henny Troost, 93
Lid vanaf 1940, speler en leider van talloze junioren- en senioren teams.Voorzitter (5 jaar), secretaris (22 jaar), commissaris (2 jaar) en voorzitter jeugd (7 jaar). Betrokken bij de bouw van het clubhuis op Varkenoord en sportpark De Vaan.
Afgevaardigde van het Zaterdag Amateurvoetbal (1974-1976).
Afgevaardigde van de KNVB Afdeling Rotterdam in de Algemene Vergadering Amateurvoetbal en de Bondsvergadering.
Voorzitter van de Centrale Kamer en van het Amateur Voetbal Parlement (1976-1986).


Onderscheidingen:
. Drager van de Eremedaille in goud (1980), behorende bij de Orde van Oranje Nassau
. Drager van de Erasmusspeld van de Gemeente Rotterdam (2001)
. Ere-voorzitter van RCVV Zwart-Wit ’28 (1980)
. Bondsridder der KNVB (1986)
. Gouden speld van de KNVB Afdeling Rotterdam (1974)
. Erelid van het Verbond van Christelijke Voetbalverenigingen in Nederland (1988)
. Erelid van de Belangen Organisatie van Zaterdagvoetbal Verenigingen (1995)

 

Tijdschriften

Stats

Artikelen bekeken hits
551913

Zoeken

Wie is online

We hebben 64 gasten en geen leden online

Wijzig de Taal