Zoeken

Zoeken

Geschiedenis vrouwenafdeling

  • Categorie: Vrouwen
  • Gepubliceerd: dinsdag 18 januari 2011 16:33
  • Geschreven door Saskia
  • Hits: 5749

Meer dan 30 jaar vrouwenvoetbal aan De Vaan
Om jullie een idee te geven wat er allemaal is gebeurd in 30 jaar en wat er allemaal is veranderd in 30 jaar vrouwenvoetbal, geven wij hierbij een terugblik in 3 periodes:
Periode 1971 t/m 1982 - Het begin 1 november 1971 t/m het hoogtepunt de reis naar Taiwan!
Periode 1982 t/m 1992 - Nieuwe lichtingen en kleine succesjes op het veld en grote successen in de zaal
Periode 1993 t/m 2003 - Successen en degradaties

 

 

1971 t/m 1982

Periode 1971 t/m 1982

Ja, wat oorspronkelijk als een aardigheidje was begonnen, is uitgegroeid tot een serieuze sport voor tal van dames in het land. Veel discussies zijn hierdoor gestart, en tot op heden zijn de meningen nog steeds verdeeld. De één vindt het helemaal geen vrouwensport. De ander vindt dat de vrouw haar waardigheid geweld aandoet als ze in de modder gaat liggen rollen en een derde zegt: “Heerlijk ontspannend, je bent er echt eens uit”. 

Het damesvoetbal is van de grond. Na een toernooi op De Vaan op Koninginnedag op 30 april 1971 is ook het damesvoetbal bij Zwart-Wit’28 vastere vormen gaan aannemen. Dit toernooi was een éclatant succes. De dames van Zwart-Wit’28 werden voor het eerst ingedeeld in de volgende competitie: D.O.Z., B.V.C.B., Egelantier-Boys, Lombardijen, H.O.V., R.F.C., FC Rotterdam en Zwart-Wit’28. 

Eerste wedstrijdverslag
Eindelijk het grote officiële moment, onze competitie ging van start. Na een serie oefenwedstrijden waarvan wij veel geleerd hadden, wonnen wij ook een toernooi (het Broedelet toernooi op 17-10-1971). Zodoende, hadden wij de nodige inspiratie om vol goede moed te beginnen. Onze eerste wedstrijd tegen F.C. Rotterdam was beslist niet best, maar wat wil je? Zo’n eerste partij vol zenuwen, waarbij doelpunten uitblijven, ja dan gaat het steeds moeilijker. Toch besliste Sari Provily met een mooi doelpunt de strijd in ons voordeel 1-0.

Het eerste officiële competitieseizoen (1971-1972) werd beëindigd met een tweede plaats. Volgens schrijven (H.J. v.d. Wel) was dit een enorme prestatie van de dames. Niet zozeer omdat zij de tweede plaats hadden bereikt, maar om hun doorzettingsvermogen en de bereidheid om ook de problemen die altijd aanwezig waren niet uit de weg te gaan maar gewoon te accepteren en op te lossen, alsmede het optimale trainingsbezoek.

Hoogtepunt van het eerste seizoen was een eervolle uitnodiging om in Ahoy te komen spelen ter gelegenheid van de opening van dit complex op 17 november 1971. 
Voor die tijd wel heel bijzonder.

Tijdens het seizoen 1972-1973 werd er gestart met twee elftallen. Voor het eerst werden er twee dames van De Vaan geselecteerd voor de Rotterdamse Selectie, te weten Manja van den Driesschen en Jacqueline Harmanus. Het Eerste elftal eindigde op een vierde plaats en het Tweede elftal op een derde. Tijdens het seizoen 1973-1974 kwam de damesafdeling in een dal te zitten. De trainingsopkomst was bedroevend, vooral in de maanden december en januari. Er werd zelfs aan het einde van dit seizoen besloten om het nieuwe seizoen nog maar met één elftal te starten.

Tijdens het seizoen 1974-1975 viel het volgende te lezen in het clubblad: “En onze damesafdeling? Gaat die ter ziele of wordt er nieuw leven in geblazen? Deze twee jaar geleden zo enthousiaste groep loopt zo te zien op haar laatste benen. Het is momenteel een loot aan de Zwart-Wit-stam, en die verdient steun”. Ondanks bovenstaande werd het toch nog een succesvol seizoen.  In het seizoen 1975-1976 kwam de ambitieuze trainer Jan Akkerman aan het bewind. 
Ook werd er dit seizoen gestart met een zaalvoetbalteam.

Hoogtepunt was de voorwedstrijd in De Kuip op 17 april 1976 tegen Z.W. (0-0). 

Anekdote trainer Huug van der Wel 
Tijdens de wedstrijd verloor Annie Vermeulen haar contactlenzen, in de rust en nà de wedstrijd, kropen alle speelsters op handen en knieën over het veld, een fraai gezicht. Resultaat: ze moeten er nog liggen.

Anecdote trainer Jan Akkerman
Het betrof de wedstrijd S.M.V. - Zwart-Wit’28. Tijdens deze wedstrijd speelde zich het navolgende voorval af. Met nog vijf wedstrijden voor de boeg en in de race voor het kampioenschap, begonnen wij de wedstrijd zo ongeïnteresseerd dat wij binnen de kortste keer achter stonden met 5-0. Tijdens de rust analyseerden wij de eerste helft, en tot mijn grootste verbazing vloog er een aanvoerdersband door de lucht. De naam van de aanvoerdster zal ik u besparen. (Ze heeft het seizoen afgemaakt met basket­ballen bij R.Z.). De uiteindelijke uitslag van de wed­strijd werd 5-4 voor S.M.V. Waaruit dus bleek dat als er goed van start was gegaan, er nog een kampioenschap in had kunnen zitten.

Tijdens het seizoen 1976-1977 waren de resultaten in het begin van de competitie uitzonderlijk goed, maar de tweede helft bracht een terugslag en uiteindelijk eindigden we op de zevende plaats. Ook in de zaalvoetbalcompetitie werden overwinningen afgewisseld met nederlagen. We strandden op de vijfde plaats. 
Trainer Akkerman stopte, tot groot verdriet van de dames.

In het seizoen 1977-1978 hadden de dames het een beetje moeilijk. Met twee elftallen spelen en diverse wedstrijden niet over 22 dames kunnen beschikken. Dan werd het wel eens een heen en weer draven om van de ene naar de andere wedstrijd te komen. 
Maar ze hebben het gered en konden voor het volgende seizoen wat ruimer adem halen, daar het ledental van de dames inmiddels de dertig (30) had bereikt. 
In de zaal werd er door de dames zeer wisselend gespeeld: dan verloor men een makkelijke wedstrijd en de volgende keer werd een sterkere tegenstander weggespeeld. Zou dit het onberekenbare in de vrouw zijn? Hoogtepunten voor de dames waren er zeker twee.
De uitnodiging om een wedstrijd te komen spelen bij de opening van een sporthal te Wochnum en dan was er de trip naar Brugge, die geweldig in de smaak is gevallen.

Anekdotes trainer Jan Hof 
Reis naar Brugge; Mary was op haar best uitgedost en hield zich voor er goed uit te blijven zien, totdat zij bij een tussenstop in de bosjes terechtkwam en haar zwarte corduroy broek ter hoogte van de billen onder de klei zat. 
Mary was erg ijdel en bukte ook braaf voor ballen die gekopt moesten worden. 
In de regionale competitie reden we in colonne op weg naar Alphia. Ter hoogte van het sportcomplex stopte de colonne voor de verkeerslichten. 
Behalve Erna de Ruiter, zij gaf gas met als gevolg diverse deuken en kapotte radiateur. 
Ikzelf zat even later met een huilende Erna op schoot in de kantine. De scheids had geen begrip voor ons en stresste ons tijdig te beginnen. Verloren dus die partij.

Het seizoen 1978-1979

Anekdotes trainer/verzorger/leider Jan Gravesteijn 
Ik herinner me een toernooi in Duitsland tegelijkertijd met de A1-jeugd, ik dacht in Gladbach, waar we met een Paas of Pinkstertoernooi waren. 
Er was één gelijkspel en voor de rest overwinningen; dus we stonden in de finale, maar helaas: de finale werd op zondag gespeeld en Zwart-Wit’28 mag niet spelen op zondagen. 
In ditzelfde toernooi was ook Z.W. aanwezig, maar die waren al uitgeschakeld. Wij hebben hun toen gevraagd onze finale te spelen en deze wonnen ze nog ook. Op de maandagavond van de training brachten ze ons de CUP en een kopergravure. Het seizoen 1979-1980 was voor de damesafdeling een goed seizoen. 
In de nieuw opgezette regionale indeling voor de beste dameselftallen uit Zwijndrecht, Dordrecht, Den Haag, Leiden en Rotterdam eindigde het Eerste elftal van Zwart-Wit’28 op een vierde plaats, wat geen slecht resultaat was, ondanks de niet zo geweldige trainingsopkomst. 
Echter, dit lag misschien aan het feit dat wij steeds aangewezen waren op het Zuiderpark of het verharde trainingsveldje. Het Tweede elftal eindigde op een zesde plaats, wat toch ook niet zo slecht was, gezien de gemiddelde leeftijd van dit elftal (15 á 16 jaar) en de korte periode die zij voetbalden. Met het zaalvoetbalteam ging het ook zeer goed. Alhoewel we de strijd om de eerste en tweede plaats verloren, promoveerden we toch naar de hoogste klasse in het zaalvoetbal, dit omdat de dames die eerste werden (Bloemhof da.II) al in deze klasse vertegenwoordigd waren door hun eerste team. 
Een belangrijke gebeurtenis dit seizoen was natuurlijk de trip naar Joegoslavië, die iedereen uitstekend beviel, ondanks dat de meeste meisjes nog nooit gevlogen hadden. 

Anekdote speelsters Ilonka Sannes-van Loon en Marjolein Bakker-Borgdorff 
Wij schrijven het jaar 1980. De reis ging naar voormalig Joegoslavië. Per vliegtuig vlogen we naar Split en van­daar met een boot naar het eiland Hvar. Er was een verslaggever van Het Vrije Volk met ons meegegaan (de heer Rein Wolters). Deze probeerde een gesprek aan te gaan met de Burgemeester, maar de goede man sprak geen woord Engels. Aangekomen in het hotel (d.w.z. onze spullen neergesmeten), gingen we op weg naar de wedstrijd. Dit was een betonnen veld met een enorme laag modder en het regende verschrikkelijk hard. (Nog erger dan in Nederland). De tegenpartij bestond uit dames (nou ja, dames) van Jugoplastika uit Split. Marjolein knalde tegen een dame op (die noemden we Harry) en zij weet dit nog precies. Harry was zeker 2 meter lang en ongeveer 90 kilo zwaar. In de rust kregen we thee met zoveel rum erin dat een paard er de hik van zou krijgen. Na de goede, spannende wedstrijd (1-1) op dit “geweldige” veld en met alleen maar mannelijk publiek (!), was er ‘s avonds feest. Het leek de dames van Jugoplastika wel leuk om door elkaar te zitten. En Marjolein zat natuurlijk naast, ja hoor, Harry. Het smakt, boert, rookt en zuipt als een ketter.

Het seizoen 1980-1981 stond gedeeltelijk in het teken van het 10-jarig bestaan. Officieel bestond het damesvoetbal tien jaar op 1 november 1981. Om dit te vieren was er op 2e paasdag een groot internationaal toernooi op De Vaan met deelname van teams uit Denemarken, Engeland, Duitsland, België en Frankrijk. Het weer werkte uitstekend mee en het toernooi kan als zeer geslaagd betiteld worden.
De competitieresultaten waren middelmatig te noemen. Het Eerste elftal eindigde onder in de middenmoot in de interregionale klasse. Het Tweede team eindigde op ongeveer zo’n zelfde plaats in de tweede klasse, maar positief was dat aan het eind van het seizoen er veel meer dames kwamen trainen, wat dus ook aan de resultaten te zien was.
Het zaalvoetbalteam eindigde als zesde in de hoogste klasse, wat toch geen gek resultaat was. 
Met betrekking tot de begeleiding van de dameselftallen stopte Jan Hof als leider / trainer van het Eerste elftal. 

Anekdote trainer Jan Hof 
Er was eens een klein meisje, slechts dertien jaren jong, uitgedost in het complete tenue van West Ham-United, die vroeg of ze ook lid kon worden van Zwart-Wit’28. 
Wij moesten haar toen teleurstellen, maar later is haar talent er duidelijk uitgekomen, niet alleen bij diverse vertegenwoordigende elftallen; zelfs in het Nationale Elftal. Zij is nog steeds lid van Zwart-Wit’28. Haar naam? Saskia van de Velde. 

In het seizoen 1981- 1982 floreert het damesvoetbal nog steeds in onze vereniging. 
In competitieverband kan gezegd worden dat het een geslaagd seizoen was, waarbij het Tweede team maar net naast de titel greep. 
Natuurlijk was voor het damesvoetbal de trip naar Taiwan iets om nog jaren op te teren. 
Wie had verwacht dat er gespeeld zou worden in stadions met 30.000 toeschouwers en rechtstreekse televisie-uitzendingen. 
De dames van onze vereniging waren graag geziene gasten en moesten veel handtekeningen uitdelen. Door deze reis is onze vereniging veel in het nieuws geweest. 
Voor meer uitgebreide informatie hierover verwijzen wij naar de periode Taiwan, die volgende week volgt.

1982 t/m 1992

Periode 1982 t/m 1992

Tijdens het seizoen 1982-1983 wisten de twee teams hun “mannetje” te staan op de velden en ook het zaalteam kon haar draai vinden. 
De dames hadden grootse plannen om tot uitbreiding te komen en meer teams te laten spelen. De gezusters Nieuwstraten schreven zich in als lid. 

In het seizoen 1983-1984 werd met drie teams aan de competitie deelgenomen. 
Het Eerste team in de interregionale klasse en het Tweede en het Derde in de competitie van de afdeling Rotterdam. Een lichting nieuwe speelsters kwam naar De Vaan o.a. Tina Birchall; Paula Groeneveld; José Groenewoud; Tonny Hulster; Anneke Stolk en Saskia van de Velde. 
Zij versterkten het Eerste elftal.

Het Eerste elftal moest uiteindelijk na een spannende competitie de eer aan Groote Lindt laten. 
Een revanche kwam er echter wel: zowel de beker voor zaterdag- als zondagteams werd veroverd en wat helemaal niet verwacht werd, de beker West II. 

Het Tweede elftal werd ook versterkt met zowel een brok routine als jeugdige speelsters. 
Uit de jeugd kwamen Mirjam Versteeg, Tamara Provily en van DCL Lucretia Olofsen. De routine in het elftal bestond uit Mieke van Doren; Manja Diepstraten; Heidi Nuis; Sari Provily; Ilonka van Loon; Judith Verschoor en Marjolein Borgdorff.

 Het Tweede werd maar meteen kampioen van de 2e Klasse Rotterdam. 
Ze hadden aan een gelijkspel genoeg tegen Zwarte Waal, maar wonnen zeer overtuigend met 0-8. Lucretia Olofsen maakte in het Tweede elftal het honderdste doelpunt van de competitie. Voor Zwart-Wit’28 betekende dit succes het eerste kampioenschap in de geschiedenis van de damesafdeling. Ook werd het clubrecord gebroken. 163 doelpunten voor en slechts 3 tegen!
Er werden 42 punten behaald uit 21 wedstrijden.



Het Derde elftal was een beetje het stiefkind, want wat er overbleef van het Eerste en het Tweede werd samengevoegd en hier werd het Derde elftal van gemaakt.
Toch hebben zij met veel plezier hun wedstrijden ge­speeld, ondanks de slechte opkomst bij de trainingen. 

Het zaalvoetbal floreert bij de dames. Ze wisten het zelfs zover te brengen, dat naast de veldvoetbalbeker ook nog eens de beker voor het zaalvoetbal werd veroverd. 
In de zaalcompetitie was het stuivertje wisselen met H.O.V.
De ene keer een grote overwinning, terwijl er de volgende keer weer onnodig verloren werd.


In het seizoen 1984-1985 eindigde het Eerste elftal op het veld op de derde plaats, achter haar eeuwige concurrenten Groote Lindt, kampioen van Nederland geworden, en Rijsoord.
Gedurende het seizoen zijn er kansen geweest om op een eerste plaats te komen, maar door diverse omstandigheden resp. niet de juiste inzet/motivatie, werd dit slechts een derde plaats. Daarnaast werden we ook nog door H.O.V. uitgeschakeld voor de beker. 

Het Tweede elftal wilde niet bij het Eerste achterblijven en eindigde ook op een derde plaats, achter Berkel en Leonidas. Op 21 maart 1985 speelde het Tweede een belangrijke wedstrijd tegen H.B.S.S. thuis. Zij moesten winnen, zodat er een gat van 4 punten zou geslagen worden en prolongatie van het kampioenschap een feit zou zijn. Na een voorsprong van 1-0 werd er geflatteerd verloren met 2-6.

Het Derde elftal streed met wisselend succes en behaalde een zesde plaats.

In de zaal bleek het Eerste team van Zwart-Wit’28 oppermachtig. Dit resulteerde dan ook in het verdiende kampioenschap. Als kampioen van Rotterdam moest er toen gestreden worden tegen die van Den Haag, Gouda en Dordrecht. De vertegenwoordigende teams uit de laatste twee steden stelden niet zoveel voor, dus ging de strijd tussen Texas DHB uit Den Haag en Zwart-Wit’28 uit Rotterdam. De directe confrontatie eindigde in 2-2 en wat bleek uit het totale doelsaldo: Zwart-Wit’28 kwam één goal tekort om zich kampioen van West II te noemen. Deze titel ging dus naar Texas.

Dat jaar behaalden wij niet de zaalfinale voor de Beker (terwijl wij in het seizoen 1983-1984 nog Zaal Beker­kampioen West II geworden waren). 

We behaalden in de zaal wel de eindstrijd (tegen H.O.V.) maar gingen na verlengen en het nemen van strafschoppen de boot in. Bekerkampioen in de zaal werd dus H.O.V. 

Het Tweede zaalteam (dat zich voor het tweede jaar in de zaal manifesteerde), behaalde een derde plaats achter het Vierspan (= Groote Lindt) en het tweede team van Bloemhof. Een goede prestatie dus. 

Anekdotes leider Peter Diepstraten
Met diezelfde groep gingen wij ook naar Friesland voor een toernooi met dames Twee bij Zwaagwesteinde. Dat werd vrijdag weg en zondag terug. We sliepen in de jeugdherberg in Oenkeck. Vrij klein opgezet.
We sliepen met zijn allen op zolder (16 personen). Na aankomst hebben een aantal meiden eerst de slaapzaal versierd met slaapshirts, handdoeken enz. enz., alles aan elkaar geknoopt. Toen iedereen ging slapen, kon men dus eerst alles zoeken. Het toernooi was gezellig en erg heet. We hielden er prima contacten aan over, want we zijn al tot op heden achtmaal in Friesland geweest.
Uiteraard is de trip naar Taiwan voor mij het hoogtepunt geweest (1981). 


Helaas was er in het seizoen 1985-1986 geen kampioenschap of behaalde bekerwinst te vieren.
Een gedeelde derde plaats voor zowel het Eerste als het Tweede team, terwijl het Derde team een hele keurige vierde plaats behaalde, alhoewel zij toch hoofdzakelijk tegen eerste elftallen speelden. Bovendien maakten zij het meeste aantal doelpunten van de drie veldteams. 

De twee zaalteams eindigden beiden op een vierde plaats, wat voor het Eerste team inhield dat zij in de nieuw te vormen, interregionale indeling zouden gaan uitkomen in het seizoen 1986-1987. Achteraf heeft dit echter geen doorgang gevonden i.v.m. gebrek aan belangstelling. 
De trainingsopkomst mocht ronduit goed genoemd worden. Op beide trainingsavonden was toch meestal tweederde van het aantal leden aanwezig; op de maandagavonden was dit er zelfs vaak meer dan 25 (een heel aantal om onder de duim te houden ......).

Achteraf gezien geen seizoen waarvan je kon zeggen: wat hebben we veel bereikt (qua resultaten), maar wat we toch wel bereikt hadden, was dat de dames steeds meer plezier kregen in het voetbalspel, wat dus als een investering voor de toekomst kon worden be­schouwd. 


Tijdens het seizoen 1986-1987 onder leiding van Joop Schilperoort parkeerde het Eerste elftal aan het einde van de rit op een zesde stek en dat was een tegenvaller.
Het lukte niet erg. En de juiste formatie werd niet één, twee, drie gevonden.

Het Tweede team met assistent -trainer Jaap Husselman miste net het kampioenschap en eindigde als keurige tweede.

Het Derde team wilde niet lager eindigen dan het Eerste, maar moest ook met een zesde plaats genoegen nemen. In de zaal waren de dames vertegenwoordigd met twee teams. Respectievelijk eindigden ze op een vierde en een derde plaats.

Dit seizoen stond ook in het teken van het 15 jarig bestaan.


 

Tijdens het seizoen 1987-1988 ging het met de damesafdeling voortreffelijk. Wederom een lichting van talentvolle speelsters vond haar weg naar De Vaan (Petra van der Heiden; Hannette Hogendoorn, Judith Kroon en de toekomstige international Sandra Keereweer). 
Tevens had de damescommissie een nieuwe trainer aangesteld in de persoon van Jan Kroon.
Evenals de voorgaande jaren, was ook nu weer het Eerste elftal een kandidaat voor het kampioenschap. Op slechts drie punten achter nummer 1, Ter Leede, bereikten zij een eervolle tweede plaats. 
In de strijd om de KNVB beker wonnen zij op 28 april 1988 de kwartfinale in een thrillerwedstrijd tegen Rijsoord:

0-1 - Susan Husselman;
2-2 - Sandra Keereweer
3-3 - Saskia van de Velde
Beslissende penalty werd doeltreffend genomen door Lucretia Olofsen.

Op 6 mei 1988 verloren we de halve finale tegen Haastrecht door het slechter nemen van penalty’s. Eindstand 0-0. 

Het Tweede team wist beslag te leggen op een derde plaats in de competitie. 
Het Derde team kwam net voor de rode lantaarndrager tot stilstand, maar dat was niet verwonderlijk als je ziet dat er hoofdzakelijk eerste en tweede teams van andere verenigingen in deze afdeling zaten. 
De dames in de zaal bezetten in de competitie een tweede plaats. 

Anecdote trainer Jan Kroon
Anekdotes schieten me niet te binnen, wel ligt de “be­kerthriller” tegen Rijsoord me nog na in gedachten, waarbij we tot driemaal toe op de valreep gelijk kwamen en tenslotte op strafschoppen wonnen. Aan de twee wintersportvakanties (met ruim 30 man), waarbij we zelfs Jonara Bernardina op de ski’s kregen, denk ik met veel plezier terug.

Anecdote speelster Saskia van de Velde
Ik herinner me nog goed dat we de halve finale van de KNVB Beker moesten spelen uit tegen Haastrecht op 6 mei 1988. In de tweede helft kreeg ik een dieptepass over links en de bal zou ik wel binnenhouden, dus in een sprint naar de bal toe, stond ineens de trainer van Haastrecht in het veld (0,5 mtr.) en tikte de bal naar één van zijn speelsters. Woest was ik, de scheidsrechter liet gewoon doorspelen. Ik had haast die trainer (Peerebooms) op zijn ...... geslagen.

Op 23 mei 1988 speelden we ‘s nachts (klokslag 03.00 uur) tegen Bloemhof. Reden was dat Zwart-wit’28 haar 60-jarig bestaan vierde en er een 24-uurs toernooi georganiseerd was. Een leuke gewaarwording om ‘s ochtends thuis te komen na een partijtje voetballen. 


Tijdens de competitie seizoen 1988-1989 was er voor het Eerste team de elk jaar terugkerende strijd met Rijsoord en Ter Leede en ditmaal ging Rijsoord met de grote prijs ervandoor en kwamen onze dames op een derde plaats terecht. 

Het Tweede team wilde daar niet voor onder doen en eindigde in haar afdeling op eenzelfde plaats. 
Het Derde team bleef net onder de middenmoot hangen en kwam uiteindelijk op een zevende plaats terecht. 
In de zaal kwamen de beide teams tot een ongeveer vergelijkbaar resultaat als in de veldcompetitie.
Het Eerste nam eervol een tweede plaats voor haar rekening en het tweede team kwam als zevende uit de bus. 


Als men terugblikt naar de resultaten van de drie veldelftallen, kan het seizoen 1989-1990 niet betiteld worden als echt geweldig. Het Eerste elftal werd wel versterkt door twee talenten die later zijn uitgegroeid tot internationals, Sandra Roos en Sandra van Tol. 

Het Eerste eindigde op een gedeelde vijfde plaats. Na de winterstop scheidden de wegen zich van hoofdtrainer Jan Kroon en de damesafdeling van 
Zwart-Wit’28. Wil van Oorschot nam tot het einde van het seizoen de honneurs waar. 

Het Tweede team kon zich gelukkig net op tijd veilig stellen in de dit seizoen gevormde Hoofdklasse en ook het Derde eindigde in de middenmoot. 
Eigenlijk het enige hoogtepunt was het behalen van de RN-Cup, waaraan een leuke reis naar Engeland was verbonden. 

De finale werd gespeeld tegen H.B.S.S. en werd zeer overtuigend gewonnen met 5-0. De avond ervoor werd een aantal speelsters (Susan Husselman, Petra van der Werf, Sandra Keereweer, Saskia van de Velde en Monica van Vulpen) in de zaal Nederlands Kampioen voor Selectie Teams (Rotterdam dus). 

Het zaalteam daarentegen was in het bestaan van het damesvoetbal bij Zwart-Wit’28 nog nooit zo succesvol geweest. Zij werden achtereenvolgens: Kampioen van Rotterdam; Kampioen van West II en eindigden bij de beste vier teams van Nederland. 
Helaas verloren zij de finale van de Nederlandse beker van Watervogels in Den Helder (na een heerlijk etentje in een Argentijns restaurant). 

Anecdote speelster Marcelle Nieuwstraten
In het jaar 1990 moest Zwart-Wit’28 dames I in de halve finale van de (toen nog) RN Cup tegen Rijsoord dames I. Dit was het enige jaar dat er ook door de dames mee gevoetbald mocht worden voor de Rotterdams Nieuwsblad Cup. 
Het was een avondwedstrijd en ik mocht deze avond, als speelster van het tweede, op de bank zitten. Het werd een gelijkspel, dus er moesten penalty’s genomen worden. 
De toen invallende trainer, Wil van Oorschot, wees mij aan als één van de gelukkigen. Ik mocht de laatste penalty nemen. Rijsoord had er één gemist. Als ik zou scoren, stonden wij in de finale tegen H.B.S.S. En ik scoorde! (Hard in de bovenhoek). Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik toen zoveel lef had....... 
Trouwens, de finale wonnen wij met maar liefst 5-0 en een tripje naar Engeland werd onze prijs. 

Anecdote trainer, leider, vlaggenist Wil van Oorschot 
Ik ben eigenlijk voor het eerst in aanraking gekomen met damesvoetbal bij r.v.v. Coal.
Het waren toentertijd vrouwen van spelers die naar wat vertier zochten op de zondag. Het niveau was toen beschamend. 
Daarna speelden we met de heren weleens zaalvoetbal-toernooien (café elftallen) en daar waren dan ook altijd damesteams bij. Elk team had dan wel één of twee meisjes die enorm veel konden met een bal, maar damesvoetbal op het veld lette je eigenlijk niet zo op. 
Totdat we met een familie-elftal en gastspelers een toernooitje bij Camping Hoeve speelden. Bij ons deed een linksbuiten mee die een vent met 20 jaar “voetbalervaring” door zijn stokken speelde en daarna de bal tweede paal legde. Misschien ben ik daarom later wel verliefd op haar geworden. En als dat gebeurt, ga je ook automatisch mee kijken als ze zaterdag moet spelen. Ik wist niet wat ik zag; leuke combinaties, mooie doelpunten en spelvreugde. 
Mijn grootste succes als trainer/leider was wel het behalen van de Rotterdams Nieuwsblad Cup. Het werd 5-0 tegen H.B.S.S. op mijn cluppie’s terrein (Coal). W
Hedentendage volg ik het damesvoetbal nog steeds op de voet en heb ik nog steeds de P in als er verloren wordt. Ik denk ook dat damesvoetbal me altijd wel zal blijven bekoren, hoewel ik sommige momenten heb dat door het min of meer “professionalisme” de spelvreugde eronder komt te lijden. 


Het seizoen 1990-1991 met als hoofdtrainer Jack van Dalen mag als zeer succesvol betiteld worden. 
Voor het eerst nam de damesafdeling van onze vereniging deel aan de competitie met vier (4) veldelftallen en twee (2) zaalteams, met als resultaat: 
Promotie van alle vier de veldelftallen. 

Het Eerste eindigde bij de bovenste vier voor de nieuw te vormen Landelijke Klasse (1991-1992). 
Het Tweede en het Vierde eindigden idem dito in de bovenste regionen, wat hun recht gaf op promotie. 
Het Derde veldteam behaalde voor het eerst in hun bestaan het kampioenschap in de Tweede Klasse. Op 9 maart 1991 wonnen zij thuis van Nieuwenhoorn met 5-0. 

Tevens kampioenschappen van de twee zaalteams, terwijl het Eerste zaalteam ook nog eens Bekerkampioen werd (prolongatie van de dubbel). Na dit zaalkampioenschap werd besloten het daarop volgende seizoen te stoppen met zaalvoetballen. 

Jammer was wel dat het Eerste veldelftal het gehele seizoen bovenaan heeft gestaan, maar uiteindelijk in een beslissingswedstrijd tegen Ter Leede haar meerdere moest erkennen. Voorafgaand aan deze beslissingswedstrijd moesten eerst de resterende 20 minuten van het gestaakte duel tegen H.O.V. uitgespeeld worden. (Deze wedstrijd werd gestaakt bij een stand van 1-1. De scheidsrechter werd geslagen door een H.O.V. speelster, nadat zij de rode kaart had gekregen na een overtreding (slaan) op Susan Husselman). Door een vrije trap van Sandra Keereweer eindigden we alsnog op een gedeelde eerste plaats, samen met Ter Leede. 
Op 20 mei 1991 moest een beslissingswedstrijd in Nootdorp uitmaken wie er kampioen zou worden. In deze partij bleek Ter Leede meer fysieke kracht aan de dag te leggen dan Zwart-Wit’28 en dat betekende een 4-1 zege en het kampioenschap voor Ter Leede. 

Anekdote trainer (3e+4e) Dick Kamerman 
De dames trainden graag en vroegen soms uitleg bij een bepaalde oefening (met name het 4e), wat weleens “lastig” was voor een “amateurtrainer” zoals ik, maar toch promoveerde het vierde en werd het Derde kampioen. 


Het seizoen 1991-1992 was een teleurstelling, doordat men niet aan het vooraf vastgestelde hoge verwachtings-patroon kon voldoen. 
Alle vier de elftallen startten het seizoen dus in een hogere afdeling. 

Het Eerste voor het eerst acterend in de Landelijke Klasse A, het Tweede in de Interregionale Klasse, het Derde in de Eerste Klasse en het Vierde in de Derde Klasse. De eerste wedstrijd van het Eerste was thuis tegen Rijsoord en de tribune zat goed vol. Het duel eindigde in een gelijkspel. 
Het verdere verloop van de competitie liep niet zoals we gehoopt hadden. 
Dit was te wijten aan blessures en de verplichtingen van een drietal Zwart-Wit speelsters aan het Nederlands Elftal (Sandra Keereweer, Sandra Roos en Saskia van de Velde). Alledrie waren geselecteerd voor de trip naar Nigeria (september 1991). 

Op 8 december 1990 werden Sandra Keereweer en Saskia van de Velde ook uitgenodigd voor het Nederlands Zaalelftal. (Interland België). Hierin speelde ook Milka Ruperti, die een aantal jaren later de Vaanploeg zou komen versterken. 

Het Eerste elftal eindigde beneden haar stand op een zesde plaats, maar was wel, op Ter Leede na, de produktiefste ploeg van de afdeling met 59 doelpunten voor en 35 tegen. Voorzitster Damescommissie en actief speelster, Susan Husselman, speelde op 2 mei 1992 haar laatste competitiewedstrijd tegen Ste.Do.Co (1-0). Haar schoenen werden aan de wilgen gehangen. 
Wel presteerde het Eerste dit seizoen goed in de landelijke beker en werd er gewonnen van gerenommeerde ploegen als: Wartburgia, Amsterdam (2-1); KFC, Koog a/d Zaan (2-0) en S.E.T. Tilburg (2-0). Helaas werd de kwartfinale heel knullig met 4-3 verloren van J.S.V. Nieuwegein, na met 1-3 voor gestaan te hebben. 

Door blessures in het Eerste speelde het Tweede haast iedere week in een andere opstelling, wat uiteraard niet ten goede kwam aan hun spel. 
In het begin sprokkelden ze nog wat puntjes bij elkaar (vier gelijke spelen). Echter, de eerste overwinning werd pas geboekt op 7 december 1991 uit bij S.H.O. (0-1). 
De opleving kwam na de winterstop. De ene overwinning na de andere werd behaald (o.a. Rijsoord, Kloetinge, Excelsior P., Oegstgeest), maar ook hier kwam een einde aan. Uiteindelijk was op 28 maart 1992 het Tweede in veilige haven door een overwinning op Berkel (3-1). 
Zodoende eindigde het Tweede op een zevende plaats in de Interregionale Klasse. Voor de gehele damesafdeling was het goed dat het Tweede zich wist te handhaven in deze klasse. Voor de beker kwamen zij niet in aanmer­king. 

Het keepersprobleem in het damesvoetbal trad bij Zwart-Wit’28 op in het Derde elftal. Hierdoor verloren zij vele onnodige punten en het Derde eindigde op een zesde plaats. Ondanks telkens geen keepster kwamen zij toch tot de halve finale van de Rotterdamse Beker. Op 2 mei 1992 moesten zij aantreden tegen het sterkere Rockanje (in de competitie werd er verloren thuis met 0-6). Wederom bleek Rockanje te sterk en verloren zij 5-3. In het doel stond toen Ilonka Sannes-Van Loon. 

Het Vierde elftal onder de bezielende leiding van de heer De Groot, behaalde dit seizoen de hoogste plaats van de vier dameselftallen. Alhoewel het laagste elftal natuurlijk altijd het “moeilijkste” elftal is, eindigde zij toch op een vierde plaats en dit alles ondanks het feit dat de trainingsopkomst gering was! 
De eerste wedstrijd die door het Vierde elftal gewonnen werd, was de uitwedstrijd tegen Smitshoek (0-5) op 7 september 1991. 

Wat betreft de organisatie rondom het damesvoetbal, startte de damescommissie dit seizoen met een “Club van 100" en werd er een kleurrijk aanplakbiljet ontworpen, speciaal voor de thuiswedstrijden van het Eerste elftal. 

Anecdote verzorger Flip Vos 
Eén van de speelsters kwam me vragen of ik haar enkel wilde tapen. Na ongeveer twee minuten kwam ze terug met de woorden: “Je hebt de verkeerde enkel ingetaped. Wist je dan niet meer dat het mijn linkerenkel is?”. 

Anekdote Speelster Susan Husselman 
Als ik anekdotes zou willen schrijven over het zaalvoetbal bij onze vereniging, zou ik gemakkelijk enkele bladzijdes kunnen vullen. 
We hebben altijd zo’n goed team gehad en zo veel meegemaakt, dat het echt moeilijk is om één speciaal gebeuren naar boven te halen. 
Toch denk ik dat de wedstrijd in het seizoen 1989/1990, uit tegen Hekelingen in Spijkenisse best wel bijzonder was. Als we zouden winnen, zouden we kampioen van dat seizoen zijn, dus er was best wat publiek, met bloemen en zo (wat een vertrouwen!). 

Makkelijke wedstrijd, 7-0 voor in de tweede helft, Hekelingen schopt de bal over de lijn dus wij mogen intrappen. Carla Horstink deed dit twee milimeter van de plaats waar de bal was uitgegaan, dus ging de intrap naar Hekelingen. Ik zei hier iets van tegen de scheidsrechter, die vond dat ik m’n mond moest houden. 
Deed ik niet, kreeg twee minuten straf, toen vijf, en toen mocht ik de zaal verlaten. 
Deed ik ook niet (ging aan de zijlijn tegen de muur zitten), want ik vond het echt overdreven allemaal. 
De scheidsrechter waarschijnlijk ook, want die staakte de wedstrijd. Geen kampioen, geen bloemen, twee punten in mindering en iedereen (vooral Sas) boos op mij. Gelukkig (zeker voor mij) werden we twee wedstrijden later wel kampioen. 
Terugdenkend aan de twintig jaar dat ik op het veld heb gevoetbald, schieten er mij een heleboel dingen te binnen. Mijn doelpunt tegen Thailand, op het tournooi in Taiwan, de altijd speciale wedstrijden tegen HOV (met vaak nog wat nasleep), mijn uitverkiezing voor diverse selectie-elftallen, de eis van één van de vaders van onze speelsters dat hij alleen grensrechter werd als hij met ons mee mocht douchen (serieus!), de trainingen in de blubber (ik soms met badmuts op), het eeuwige “opboksen” tegen de mannenwereld, de wedstrijden in De Kuip, de diverse buitenlandse reizen, en alle dames die de afgelopen 25 jaar lid zijn geweest. 
Wat heb ik bij MIJN club veel meegemaakt! Wat heb ik er altijd veel energie in gestoken, maar wat heb ik er ook altijd veel voor teruggekregen. Het lukt me echt niet om nu één speciaal iets te vertellen, want ik heb zo veel meegemaakt (zowel positief als negatief), dat het vertellen van één anekdote de andere gebeurtenissen teniet zou doen. Daarom slechts deze paar regels.

1993 t/m 2003

Periode 1993 t/m 2003

Tijdens het seizoen 1992-1993 vond er na de winterstop een trainerswissel plaats. Jack van Dalen stopte, in overleg met de damescommissie. Oud eerste elftalspeler, Coen Nieuwstraten, werd als hoofdtrainer aangesteld voor het lopende seizoen. Na een zeer slechte start, eindigde het Eerste alsnog op een zevende stek. 

Het Tweede kampte dit seizoen met de afwerking. Er werden maar 24 doelpunten geproduceerd en veel competitiewedstrijden eindigden in een brilstand. 
Het Tweede belandde op een achtste plaats.

Het Derde kon terugblikken op een goed seizoen. Tot aan de winterstop stonden zij bovenaan, maar door blessures en soms niet de juiste instelling moesten de dames toezien dat de koppositie aan S.D.V. werd overgedragen. 
Op 20 februari 1993 speelden zij uit tegen D.V.O. Deze wedstrijd moest gewonnen worden om eventueel kans te maken op een kampioenschap of een promotie. Helaas werd er verloren met 2-1, dus noch promotie noch kampioenschap. Wel eindigden zij op een verdienstelijke vierde stek. 

Tijdens dit seizoen werd het Vierde elftal wegens wekelijks te weinig speelsters uit de competitie gehaald. 

Anekdote voorzitster Susan Husselman 
Zwart-Wit’28 werd door landskampioen DVC Den-Dungen uitgenodigd om het competitieduel Zwart-Wit’28 - DVC af te werken in de Vliert (stadion van FC Den Bosch). Het was een voorwedstrijd van FC Den Bosch - MVV’27 op 17 april 1993. Uiteraard namen wij deze uitnodiging aan, we werden zelfs op kosten van DVC opgehaald per touringcar. Onderweg kwam ik tot de conclusie dat ik de broekjes in de achterbak van mijn auto had laten liggen. Gelukkig voor ons, reed de heer Van der Burg met zijn eigen auto achter de bus aan. Wij stopten langs de rijksweg en aan onze reddende engel, dhr. Van der Burg, werd gevraagd of hij terug wilde rijden. 
Ondanks het trotseren van overtredingen voor te hard rijden, haalde hij net de tweede helft. Wij speelden dus de eerste helft in broekjes van DVC (wit). 
Eindstand 1-1. Eén van de weinige gelijke spelen tegen DVC Den Dung­en, die tijdens hun bestaan vijfmaal Kampioen van Nederland is geweest. 

Anekdote trainer Coen Nieuwstraten
Op zaterdag 24 april 1993 vertrokken we vanaf De Vaan richting Tilburg om de laatste competitiewedstrijd tegen S.E.T. af te werken. In Tilburg aangekomen, mis­ten we Bert Versteeg’s auto, met daarin dochter Mirjam, die moest spelen. De wedstrijd begon en nog steeds geen Mirjam. Na een kwartier arriveerden zij; ze moes­ten nog tanken (Stadionweg te Rotterdam), waren ons kwijtgeraakt en konden het toen niet vinden.


Anekdote speelster Inge de Kramer 
We moesten naar Yerseke uit. Fiona Sjouken zou recht­streeks gaan. Op een rotonde stond daar ineens Fiona met “pech” (had een oud Dafje). Wij reden in een busje, en begonnen allemaal spontaan naar Fiona te zwaaien en reden gewoon door. Daarna wel gestopt hoor! 



In het seizoen 1993-1994 waren er een drietal opvallende zaken: alle dameswedstrijden zouden 2 x 45 minuten gaan duren i.p.v. 2 x 40 minuten. 

R.C.V.V. “Zwart-Wit’28" kreeg toestemming om de damesinterlandwedstrijd Nederland - IJsland op 24 september 1994 te organiseren. 

Tevens zou het Eerste elftal moeten knokken voor een plek bij de bovenste vier van de Landelijke Klasse C om volgend seizoen (1994-1995) aan de Eredivisie te mogen deelnemen. 

Er werd voor het Eerste elftal begonnen met het maken van een foto onder de Euromast. Dit om de slogan “de dames van Zwart-Wit’28 kijken omhoog” kracht bij te zetten. 

Ondanks een teleurstellende seizoensopening tegen o.a. Braakhuizen (uit) en Woenselse Boys (voorsprong van 0-3 uit handen gegeven 4-3), herstelde het Eerste zich. In een reeks van acht wedstrijden op rij ongeslagen. Het doel werd dan ook ruimschoots gehaald: thuis werd er geen enkele wedstrijd verloren en het Eerste eindigde met 33 punten op een tweede plaats achter DVC Den- Dungen. 
Het Eerste elftal had promotie afgedwongen naar de nieuw te vormen EREDIVISIE op 24 april 1994. 

Tevens werden zij winnaar van de LD-Cup, met als eerste prijs kaartjes voor de interland Nederland-Tsjechië. In Leiden werd er gewonnen van Docos met 7-2 op 12 mei 1994. 

Een meer dan prima resultaat en lof derhalve voor niet alleen de speelsters, maar natuurlijk ook voor de gehele begeleiding eromheen. 
Een extra vermelding betreffende Coen Nieuwstraten is zeker op z’n plaats; zijn laatste seizoen als trainer van onze damesafdeling is meer dan positief afgesloten. 

Het Tweede elftal onder leiding van Marco Vink had het hele seizoen te kampen gehad met tegenslagen. 
Niet alleen blessures en het afstaan van speelsters aan het Eerste elftal, maar ook wilde het scoren wederom maar niet echt lukken. 
Eigenlijk tot aan de laatste wedstrijd toe was het nog niet helemaal zeker dat zij zich zouden handhaven. Gelukkig is dit wel gebeurd en daarom ook zorgden zij ervoor dat de aansluiting met het Eerste optimaal bleef. 

Het Derde elftal met als coach Eelco Libbenga had de hele tijd zicht op een kampioenschap, wat zij echter de laatste paar weken van de competitie niet hebben kunnen realiseren. Op 5 maart 1994 vergooiden zij het kampioenschap tegen M.V.V.’27 uit (2-1). 
In de thuiswedstrijd tegen M.V.V.’27 op 14 mei 1994 presteerden zij het om M.V.V.’27 het kampioenschap te ontfutselen; na een 0-2 achterstand en na een zeer lange wedstrijd (scheids liet tien minuten langer doorspelen) won het Derde met 3-2 en het kampioenschap werd in de schoot geworpen van de Zwervers. 
Jesca Koster presteerde het op 12 maart 1994 in drie minuten tijd een hattrick te scoren tegen Zwaluwen. Al met al is het een heel positief seizoen geweest voor de damesafdeling. 

Anekdote speelster Lucretia Olofsen
Het was een berekoude zaterdag (20 november 1993)en voor die dag stond de wedstrijd Zwart-Wit’28 - S.E.T. op het programma. 
Vóór de wedstrijd, in de kleedkamer, kwam men (=Dick Zaanen) op het ideé om je voeten en tenen lekker warm te maken door ze met Red Hot in te smeren. 
Ik dus ook lekker smeren. 

Koude voeten had ik daarna niet meer, integendeel. Ik heb het geweten. ‘s Avonds stond ik met een dikke trui, broek en jas aan op het balkon; maar je begrijpt het al: wel met blote voeten om ze dan ook maar een beetje afgekoeld te krijgen. Voor mij nooit meer Red Hot. 


Anekdote grensrechter dames twee Rob Burgwal
Voordat ik vlagger werd, kwam ik zo af en toe alleen kijken. In de wedstrijd Zwart Wit’28 da2 - Sliedrecht werd onze keepster (Jeanet Heemskerk) dusdanig aangevallen dat zij geblesseerd raakte (gekneusde ribben). De scheids liet doorspelen, wat resulteerde in een doelpunt voor Sliedrecht. 
Ik ging uit mijn dak! Iedereen stond te kijken hoe ik reageerde en de scheids toeriep, die inmiddels op de middenstip stond, van “zou je niet eens bij die keepster gaan kijken”. 
Dit deed hij onmiddellijk. Het seizoen daarop werd ik door Coen Nieuwstraten gevraagd of ik vlagger wilde worden.


In het seizoen 1994-1995 ging voor het eerst de Eredivisie voor Damesvoetbal van start. 
Hierin zitten de beste twaalf (12) teams van Nederland. Voor Zwart-Wit’28 betekende dit dat er in het amateurvoetbal maar één vereniging was, waarvan zowel de heren als de dames op het hoogste niveau acteren! 
Doordat H.B.S.S. zich niet had kunnen plaatsen, trokken een drietal speelsters richting De Vaan en versterkten het Eerste (Miranda Broeren, Natascha van Mullem en Milka Ruperti). 

Ook startten we deze competitie met een nieuwe hoofdtrainer: oud eerste elftalspeler en jeugdtrainer van Zwart-Wit’28, Louis Olofsen. 

Op zaterdag 3 september om 14.30 uur werd het fluitsignaal gegeven voor de start van de Eredivisie. Een officiële presentatiegids van deze Eredivisie werd op Sportpark De Vaan door beide aanvoerdsters van DVC Den-Dungen en Zwart-Wit’28 uitgereikt aan de bondsvoorzitter van de KNVB, Drs. Jeu Sprengers. 
De prestaties van ons Eerste elftal waren voor de winterstop volgens verwachting, namelijk boven de middenmoot, maar na de winterstop was het hard werken, met als resultaat een zesde plaats. 
Vooral de thuiswedstrijden werden dit seizoen op een hoog spelpeil afgewerkt; daarentegen waren de uitwedstrijden vaak van een dramatisch niveau. 
In de landelijke beker ging het stukken beter en werd de halve finale bereikt. De finale-wedstrijden werden op de velden van de KNVB te Zeist afgewerkt. Helaas werden wij door Puck Deventer verslagen (0-6), waardoor de finale tussen landskampioen DVC Den-Dungen en Puck werd gespeeld. De dubbel werd behaald door DVC Den-Dungen, welke vereniging na 25 jaar ophield te bestaan. 

Het Tweede heeft een seizoen achter de rug met zeer veel goede, maar toch ook zoveel slechte wedstrijden. De dames hebben met hun coach, Joop Schilperoort, het gehele seizoen naar de juiste vorm gezocht, die uiteindelijk wel werd gevonden; hun eindsprint was van grote klasse. Winst op Ter Leede; Rijsoord; Botlek; HOV; Yerseke; Tern.Boys en Berkel. Resultaat een vierde plaats. 

Het Derde begon het seizoen ondanks zonder coach toch heel erg constant, met voor de winterstop een positie boven in, maar na de winterstop ging het niet meer goed. Overwinningen op o.a. VVAC; OS Badios; DBGC; EBOH. Veel wedstrijden werden dan ook verlo­ren o.a. SVS’65; Hardinxveld; DZB; Coal. Meer dan een negende plaats zat er uiteindelijk niet in. 

Het Jaarlijkse Damestoernooi op Hemelvaartsdag, 25 mei 1995, had dit jaar een internationaal tintje. Uit Engeland deed Wembley aan ons toernooi mee en uit België de selectie van Jong België. Uit Nederland waren er o.a. de selectie van Jong Oranje en K.F.C’71 uit Delft. Drie maal vijf ploegen hebben er, mede dankzij het mooie weer, een sportieve en geslaagde dag van gemaakt. Winnaar was Jong Oranje. 


Ook in dit seizoen, en wel op 24 september 1994, werd voor het eerst in de historie van Zwart-Wit’28 een kwalificatie-interland afgewerkt op De Vaan:

NEDERLAND - IJSLAND (1-2)

met in de gelederen twee Vaanspelers, Sandra Roos en Sandra van Tol. 

Een puik stukje organisatie werd hier ten toon gespreid. Vele complimenten van KNVB-officials, publiek en bestuurders werden ontvangen. 



Een aantal Wist U datjes, gepubliceerd na de interland:

wist u dat 

  • de gevulde ballonnen zaterdagochtend triest op de grond lagen. 
  • velen opnieuw de blaren op hun handen hadden van het vullen van deze oranje ballonnen. 
  • een kwartier vóór aanvang Zestienhoven werd ge­beld i.v.m. het oplaten van de ballonnen. 
  • de verkoop van de lootjes aan de lopende band ging. 
  • door het enthousiasme van de verkoopsters 
  • niemand aan deze stevige dames ontsnapte 
  • zelfs Rinus Israël een lootje heeft gekocht. 
  • zelfs Jonara Bernardina beloofde de tassen te dragen van het Nederlands Elftal als men maar een lootje kocht 
  • óók de NOS voor de bijl ging. 
  • er slechts 333 programmaboekjes werden verkocht. 
  • Lucretia Olofsen een lastige 65+-er aan de kassa kreeg 
  • zij zelf gezegd heeft dat ze 25+ is. 
  • óók de meiden op de parkeerplaats sterk in hun schoenen moesten staan. 
  • zij vele scheldkanonnades naar hun hoofd hebben gekregen. 
  • de mensen het zonde vonden dat het strookje van het toegangsbewijs eraf moest. 
  • er in totaal 1.012 betalende bezoekers zijn geweest. 
  • 7-0 had gewonnen qua organisatie. 

 

Vóór aanvang van het seizoen 1995-1996 werd er tijdens de zomermaanden door een aantal personen cq. bedrijven een aparte bestuurskamer voor de dames gemaakt. Ons eigen honkje. 

Nieuw dit seizoen was in het amateur- en profvoetbal de drie-puntenregeling bij winst en de mogelijkheid tot het wisselen van drie veldspelers/-speelsters. 

Het Eerste elftal begon “sterk”, want dankzij twee overwinningen op JSV en Puck, stonden ze heel eventjes bovenaan. Het verval kwam na de overwinning thuis op Velocitas, 24 oktober 1995. Na het dramatische verlies in Nieuwegein (2 december 1995 / 6-1) kwam het degradatiespook zich melden op De Vaan. 
Er werd pas weer een punt gehaald in de wedstrijd thuis tegen Puck, op 8 maart 1996. Normaal gesproken is Zwart-Wit’28 de op één na meest productieve ploeg; de doelpunten waren dit seizoen echter wat magertjes. We werden het minst productieve elftal van de Eredivisie met 22 doelpunten. 

Ondanks een lange weg van wel / niet degraderen zijn we toch nog op een zevende plaats geëindigd. De wedstrijden waar we punten móesten pakken (zoals in Groningen en Eindhoven) werden dan ook gewonnen. Van de bovenste vier ploegen Saestum, Puck, WFC en Ter Leede hebben wij onze punten gepakt en bij de ondersten hebben we de punten laten liggen. 

Het Tweede elftal heeft dit seizoen buitengewoon goed gepresteerd. Een seizoen te beginnen met een sublieme overwinning op kampioen Katwijk (5-0), waarin gelijk nieuwkomer Anita van Genderen van zich liet spreken (4 doelpunten); goede overwinningen op Katwijk, Kloetinge, Rijsoord en Oegstgeest. Er werd thuis maar één keer verloren (van Stedoco). 
Aan de andere kant was er ook een dramatisch verlies bij Katwijk en een beneden maats presteren bij Vlissingen. Een sterk collectief resulteerde echter in een goed seizoen voor het Tweede. Zij eindigden op een vierde plaats. 

Het Derde elftal heeft dit seizoen het beste gepresteerd. In het seizoen daarvoor,1994-1995, liep het allemaal niet zo lekker. Eén van de oorzaken was dat het Derde elftal toen geen coach had en daar kwam dit seizoen verandering in. Knut Johannesen nam de taak op zich om de trainingen op de dinsdagavond en de begeleiding op de zaterdag te doen. Zijn assistente op de zaterdag was Miriam Bakker die vele klusjes uit zijn handen nam. Ria Gerrits, die geen bal geschopt heeft dit jaar liep toch haar meters langs de zijlijn met een vlag in haar handen. Dankzij deze begeleiding heeft het Derde goed gepresteerd. 

Uiteraard schrijven we het goede presteren niet alleen de begeleiding toe, de speelsters moeten nog altijd de taken uitvoeren op het veld. Velen kwamen in de beginfase tweemaal trainen, een aantal haakten na de winterstop af. Jesca Koster werd dit seizoen noodgedwongen tot keepster gebombardeerd (wat zij helemaal niet leuk vond). Er hebben zelfs acht speelsters dit seizoen onder de lat gestaan! 

Het Derde was met de winterstop min of meer winterkampioen en werd op de voet gevolgd door onze buren Coal. Helaas, de uitwedstrijd tegen Coal op 2 december 1995 werd met grote cijfers verloren (6-0). 

Toen begon de race om in het kielzog van Coal te blijven, en op 2e Paasdag (april 1996) speelden zij gelijk tegen Rijnsburgse Boys (1-1) en die zaterdag erna was het doek gevallen; zij verloren thuis van PPSC met 1-3. In één week tijd verloor het Derde vijf punten. Toch zijn zij op een tweede plaats geëindigd, en hebben zij hier door promotie afgedwongen naar de tweede klasse. 

Dit seizoen waren er geen topscoorders in het Derde te vinden, zoals in het verleden een Judith Versteeg of een Ria Gerrits. Het collectief was dit seizoen gewoon heel sterk. 


Anekdote trainer Louis Olofsen 
Mijn eerste jaar bij de dames van Zwart-Wit’28 was voor mij en de dames een probleem als wij een gesprek moesten voeren. 
Meestal gebeurde dit hangend op het tassenrek. 
Ik dacht steeds bij mezelf, dit is dames onwaardig, hier moet wat aangedaan worden, dus met diverse vakmensen gepraat en het idee geopperd dat er een bestuurskamer (praatkamer) moest komen. Locatie voor het huidige jeugdkantoor. 

Toen ik dat ging vertellen aan de damescommissie, keken Sas, Suus en Peter mij aan en dachten wat gaat die trainer nu doen! Om het verhaal kort te houden, blijft mij altijd bij de gezichten van Sas en Suus, Sas op haar eigen manier vragen: “Maar Louis hoe ga je dat doen”? 
Uitgelegd en de bestuurskamer voor de dames is er daarna gerealiseerd. Prachtig toch? 


Anekdote trainer Joop Schilperoort 
Op Tweede Pinksterdag 1996 ging het geplande toernooi van dames 2 helaas niet door. Om de dames te plezieren, gelukte het de wedstrijdsecretaris om een vriendschappelijke wedstrijd te organiseren. 
De tegenstander was Vredenburch (wel bekend bij Rob Burgwal). Aangezien er voor het Tweede de week voorafgaande aan deze wedstrijd geen trainen meer was, kon het natuurlijk voorkomen dat één of meerdere dames niet precies wisten of zij voor deze ontmoeting zouden worden uitgenodigd. 

Door mij werd aangenomen dat de groep van de laatste weken wel zou begrijpen dat zij zouden spelen (een beetje naïef van mijn kant), want toen de warming-up reeds in volle gang was, verscheen met haar tas in de hand ...........................Tamara Provily. 
Met tranen in haar ogen vertelde ze me dat ze alles in het werk had gesteld om me te bereiken. 
Ze had zelfs m’n antwoordapparaat ingesproken!!! Terwijl ik dit helemaal niet heb!!!!!! ......... of toch, Sas, Mirjam, Judith of Nadine. 


Anekdote trainer Knut Johannesen
Ik had nog nooit dames onder mijn hoede gehad en wist niet wat ik kon verwachten. We waren 3 á 4 wedstrijden ver en ik kwam in de rust de kleedkamer in. 
En wat schetste mijn verbazing? Er zaten twee kinderen bij hun moeder op schoot. Al het volgende hierna zou mij niet meer verbazen. 


Anekdote fysiotherapeut Dick Zaanen 
Collega verzorger Jan Meijer en ik stonden elke keer weer verbaasd te kijken naar de 2 of 3 dozen in de hoek van de kleedkamer als er een damesteam van Zwart-Wit’28 thuis had gespeeld. Bij gelegenheden zoals verjaardagen e.d. werd er door de dames gezorgd voor een traktatie (gebak, vlaai, cake). Volgens ons was de uitslag van de wedstrijd soms niet het belangrijkste, want daarna was er “taart”. 


 

Periode 1997 t/m 2001

In deze periode voltrekken zich eigenlijk binnen één jaar zowel het hoogtepunt als het dieptepunt van 30 jaar damesvoetbal bij Zwart-Wit’28: op 1 Juni 2000 wordt de Landelijke Beker, de Amstelcup, gewonnen en Mei 2001 is degradatie naar de 1e Klasse een feit. 


Seizoen 1996-1997
Op 1 november 1996 viert de damesafdeling het 25-jarig bestaan in De Kuip.
Alle damesleden, trainers, en begeleiding die ooit verbonden waren met de damesafdeling werden uitgenodigd voor een gezellig avondje. Gedurende de avond was er een doorlopende video-voorstelling met bewegende beelden van 25 jaar damesvoetbal, vanaf de oprichting, via het tournooi in Taiwan, naar het heden.
Voorzitster Susan Husselman werd een speldje aangeboden voor haar capaciteiten als speelster en voor haar algehele verdiensten voor de damesafdeling. Hiermede werd ze betiteld als Mrs. Zwart-Wit'28. Sandra Roos kwam speciaal over vanuit Amerika voor deze avond! Zij speelde in het seizoen 1996-1997 voor een Amerikaanse college.
SBS 6 (Hart van Nederland) kwam naar sportpark De Vaan om een speciale uitzending te maken over 25 jaar Vrouwenvoetbal en filmde de wedstrijd Zwart-Wit'28 - ODC. Een wedstrijd met vele doelpunten en een positieve 6-4 winst voor de dames van ZW’28 !!!
Deborah Mus (16 jaar) en Manon da Thesta de Cock werden lid. Deborah werd die zomer Wereld-kampioen met Jong Oranje 7-tal om de Coca Cola Cup in Brazilië. 
Het eerste eindigde in het seizoen 1996-1997 op een zesde stek! 
Hoogtepunt van het seizoen voor dames 1 was het winnen van de Leidsche Dagblad Cup tegen v.v. Ter Leede met 3-1. Aad van Asch kwam over van v.v. Rijsoord en werd in het seizoen 1996-1997 trainer van dames 2 en werd dat jaar met dames 2 Kampioen van de Tweede Klasse.

Het zaalteam werd nieuw leven in geblazen met oud-gedienden als Lucretia Olofsen, Marcelle Nieuwstraten, Linda Winterswijk, Natascha van Mullem, Trudy van Campenhout, Petra van der Heiden en Saskia van de Velde en eindigt dat seizoen op een vierde stek.

Seizoen 1997-1998
Aad van Asch volgt Louis Olofsen op als trainer van dames 1.
Sandra Muller, Jessy Lozoya, Daniëlle Flobbe en Simone Ketting worden lid.
Anja Eisses vertrekt in oktober 1997 op wereldreis. In februari 1998 neem ook Saskia van de Velde afscheid van de club en emigreert naar Singapore! Het eerste eindigde dat seizoen op een verdienstelijke derde plaats met 37 punten.
Ook dit seizoen won dames 1 de districtsbeker met 1-0 van Capelle. Doelpunt werd ver in blessuretijd gemaakt.

Johan Deuwaarder (oud-selectiespeler) volgt Aad van Asch op als trainer bij het tweede en doet het goed.

Dit seizoen stopt Marcelle Nieuwstraten en Petra vd Heiden met de zaal. Erbij komen Lian Voesenek en Corinne Jongejan, Ilke ter Horst wordt coach. Het zaalteam wint het kampioenschap in de hoogste klasse, maar moet toezien dat Rijnmond Hoogvliet de beker pakt. De finale werd met 2-1 verloren!


Seizoen 1998-1999
Shirley Smith wordt lid van Zwart-Wit'28. Zij stapt over van EBOH A1 (jongens) naar senioren dames.
Aad van Asch vertrekt in november 1998 als trainer van dames 1. Vele trainers volgen dan en de toenmalige trainer van heren 1 (Jack van den Berg) neemt vele honneurs waar. Maart 1999 wordt Perry Gesser aangesteld als trainer.
Dames 1 wint ondanks vele perikelen in dat seizoen toch de districtsbeker, wederom van Capelle met 2-0.

Het eerste eindigt op een vijfde plaats, 34 punten.

Het zaalteam prolongeert hun titel, maar verliezen wederom de finale om de beker in een spannende wedstrijd uit tegen Mallon Cammen werd het 5-3!!

Johan Deurwaarder besluit aan het eind van het seizoen te stoppen met de training/coaching van dames 2, ondanks een promotie van dit elftal naar de Eerste Klasse.

Seizoen 1999-2000
Dit seizoen wordt er besloten (gezien het lage animo-gehalte) om geen derde elftal in te schrijven. Nando Versteeg komt bij de damesafdeling als leider dames 1
In februari 2000 keert Saskia van de Velde terug uit Singapore.
Trainers Perry Gesser en Mark Sabajo stoppen maart 2000 met het geven trainingen aan zowel dames 1 als dames 2. Wederom begint er een zoektocht naar trainers. 
Wilfried van der Vorst komt eind maart bij ZW'28. Er zijn dan nog 7 wedstrijden te gaan. In de competitie eindigt dames 1 op een zevende stek met 34 punten.
Wil van Oorschot neemt de coaching van dames 2 op zich tot het eind van het seizoen. Doordat GDA zich terugtrekt, blijft dames 2 behouden voor de Eerste Klasse.

Voor het vierde opeenvolgende seizoen wint Dames 1 de Districtsbeker. Ditmaal werd er van Berkel met 5-0 gewonnen en behaalt men op miraculeuze wijze de bekerfinale. De KNVB had besloten een minitoernooi te houden voor bekerwinnaars, echter dit werd door Ter Leede en Zwart-Wit'28 geboycot, aangezien er een tweetal teams meedeed die in hun district geen winnaar waren, maar een tweede plaats behaalden. De Reglementscommissie van de KNVB besloot toen om van de wedstrijd Ter Leede – Zwart-Wit’28 een halve finale te maken en deze werd gespeeld op 30 mei 2000. Het werd 2-0 voor De Vaanploeg. Twee dagen later was de landelijke finaledag en speelster Zwart-Wit’28 tegen landskampioen Saestum. 
Door doelpunten van Sandra Roos (3x) en Sandra Muller werd Saestum met 4-2 verslagen en de Amstelcup meegenomen naar De Vaan. 
Voor de derde maal op rij wordt het zaalteam Kampioen in de hoogste klasse, echter verliest voor de derde maal op rij de bekerfinale, dit maal tegen Activitias.


Hoogtepunt Zwart-Wit'28 wint de Amstel Cup Seizoen 1999-2000

Op 1 juni 2000 werd de bekerfinale gespeeld als voorprogramma van de Amstel Amateur Cup tussen Saestum en Zwart-Wit’28 op het veld van CSV Apeldoorn.In tegenstelling tot de teams in de Amstel Amateur Cup hebben de vrouwenteams weinig verrassingen voor elkaar. Ze spelen namelijk ook tegen elkaar in de competitie (landelijke hoofdklasse vrouwenvoetbal). Nog nooit hebben de Rotterdammers van Saestum gewonnen in de competitie, tweemaal kwam het tot een gelijkspel. Hofleverancier Saestum uit Zeist is een bekende naam bij de vrouwen. In 1997 en 1998 won de club al de beker. En recent was er het vijfde landskampioenschap op rij, dit seizoen (1999-2000) met 17 punten voorsprong op de nummer twee. 
Een opmerkelijk feit voorafgaand aan deze finale was dat de Rotterdammers de halve finale moesten spelen nog geen twee dagen geleden oftewel 30 mei 2000 tegen v.v. Ter Leede. De wedstrijd werd met 2-0 gewonnen. Dus de Vaanclub had weinig rust mogen genieten!

De wedstrijd begon in een heerlijke ambiance, goed veld, versierd met rode vlaggen van de Amstel Cup. De club uit Zeist domineerde de eerste 15 minuten van de eerste helft, maar tot scoren kwam het niet. Dit leidde tot onrust en schelden bij de Zeister vereniging. Na 20 minuten was het raak voor de Rotterdammers, een diepe bal gespeeld op Sandra Roos, die geen genade had voor de keepster van Saestum, 0-1. Nog geen tien minuten later was het weer raak, wederom Sandra Roos, die aangespeeld werd en wederom tot scoren kwam, 0-2. De Vaanclub ging dus de rust in met een 0-2 voorsprong. 

Na de rust kwam Saestum terug in het spel en kleine foutjes werden er gemaakt bij de Rotterdammers in de verdediging. Na vijftien minuten stond het alweer 2-2. Er werd al gauw weer door menigeen gedacht dat Saestum weer aan het langste eind zou trekken. Maar het tegendeel werd op het veld laten zien, de Vaanclub bleef strijden om de bal en er zat eerder een derde doelpunt in voor Zwart-Wit’28 dan Saestum. En de 2-3 werd dan ook gemaakt door Sandra Muller, na een minuut eerder de bal op paal en lat raakte, was het zij die de Vaanclub weer op voorsprong bracht. Saestum was geknapt en het vonnis, 2-4, werd voltrokken door de goed spelende Sandra Roos (haar derde treffer).

De dames van Zwart-Wit’28 schreven geschiedenis! Het was de eerste grote prijs die er ooit behaald werd aan de Vaan. Na de wedstrijd was het een zeer groot feest, zie foto’s. 

Krantensnipper Rotterdams Dagblad d.d. 3 juni 2000
Zonder gene voegden de vrouwen van Zwart-Wit’28 gisteren weer een glanzend hoofdstuk toe aan hun toch al zo mooie oeuvre. Op het veld van CSV Apeldoorn veroverde de formatie van nieuwe trainer, Wilfried van der Vorst, de Amstel Cup door een éclantante 4-2 overwinning op de "onverslaanbare" landskampioen Saestum. Bij rust leidde Zwart-Wit’28 reeds met 2-0. Vooral de rentree van Sandra Roos gaf de Rotterdamse vrouwen vleugels. De international nam zelf drie treffers voor haar rekening. Sandra Muller was verantwoordelijk voor nummer vier. Vervolgens trok het hele gezelschap ‘s avonds naar de Coolsingel. Een balkon scène, zoals Feyenoord die vorig jaar had, zat er niet in. Maar op het Stadhuisplein was het toch nog lang onrustig. 

 


 

Seizoen 2000 - 2001
Wat een mooi seizoen had moeten worden, werd een nachtmerrie. Na het winnen van de Amstel Cup zag het er naar uit dat dames 1 dit seizoen wel eens hoge ogen zou kunnen gaan gooien. Echter wat nog nooit eerder was voorgekomen, werd realiteit. Diverse oorzaken en een groot gevolg: DEGRADATIE!!

Na een slechte start en nog slechtere resultaten werd Wilfired van der Vorst verzocht weg te gaan. 
Dames 1 en 2 degraderen. Aan het einde van het seizoen wordt Kors Pennin aangetrokken als hoofdtrainer.

Het zaalteam eindigde op een derde plek.

Anecdote keepster Simone Ketting
Nootdorp uit! Het werd een dramatische 20-0 verlies. De scheids liet net zolang doorspelen tot die 20e er in zat. Eén ervan was een terugspeelbal van Lian Voesenek, die onder mijn voet doorging. 
We hadden die dag misschien wel 11 mensen, geen leider/trainer of vlagger. 
Er stonden 4 a 5 mensen in het veld die konden voetballen, allen achterin, dus elke bal die naar voren ging kwam net zo hard weer terug. Drama!!! 

Vlak daarna speelde we bij Zevenkamp en werden we gewoonweg uitgelachen. (toen heb ik overwogen te stoppen) Dat was het laatste seizoen van dames 3. Het grootste wonder was, dat we niet degradeerde!!!! Hoe weten we nog steeds niet, hadden geloof ik 1 of 2 teams zich terug getrokken.

Anecdote speelster Saskia van de Velde
Ik was net teruggekeerd uit Singapore (februari 2000) toen de nieuwe trainer Wilfried van der Vorst vroeg of ik met dames 1 mee wilde naar Groningen (Velocitas). Ik achtte dat niet wijs, aangezien ik maar driemaal had getraind en nog geen wedstrijd in de benen had! Die zaterdag wilde ik liever thuis met dames 2 aantreden tegen Wartburgia. Vrijdags vertrok dames 1 al richting Groningen en zaterdags kwam ik op de Vaan. Hoorde dat dames 1 was afgelast !!! Ongeloof, want in Rotterdam eo had het niet geregend, in het noorden bleek het zelfs gesneeuwd te hebben. Dus je begrijpt het wel, ik moest toch nog dat seizoen richting Groningen. Dit werd op 3 juni 2000. Velocitas wilde persé de competitie uitspelen. Na het winnen van de Amstel Cup (1 juni) moesten wij dus op 3 juni (vierde wedstrijd in die week) nog effe naar Groningen rijden voor een flut wedstrijdje! We traden met 10 man aan en hebben de gehele wedstrijd in een deuk gelegen. Velocitas nam nog geeneens de moeite om ons te feliciteren met de Amstel Cup !!

Seizoen 2001 - 2002
Voordat het seizoen startte, werd er afscheid genomen van coryfeëen Sandra van Tol (meer dan 12 jaar lid) en Shirley Smith. Beiden international die verder moesten van de bondscoach op het hoogste niveau ipv de eerste klas. In dit seizoen eindigt de Vaanclub op een respectabele derde plaats. Echter, door onenigheden gedurende het seizoen met zowel speelsters en bestuur gaan 11 speelsters richting v.v. Rijsoord. Tevens besluit ook Mrs. Zwart-Wit'28 alias Susan Husselman dat het mooi is geweest bij deze club. Ze stopt dus met het regelen/coördineren van deze afdeling. Een zeer groot gemis!

Het 30 jarig bestaan werd niet gevierd!

Seizoen 2002 - 2003
Zwart-Wit'28 start dus geheel nieuw op, echter doordat de damesafdeling te weinig voetbalsters bezit, slechts recreanten, degradeert het vrouwenteam naar de Tweede Klasse.

Seizoen 2003-2004
Bijna de gehele damesafdeling stapt over naar BVV Barendrecht waar tot op heden van vandaag een floriserende afdeling is.

Tijdschriften

Stats

Artikelen bekeken hits
378642

Zoeken

Wie is online

We hebben 65 gasten en geen leden online

Wijzig de Taal